Dark Times

Kruip in de huid van 1 van de 6 wezens en ontdek een nieuwe wereld...
 
IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Jace, you think you know me but you don't

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 21

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Jace, you think you know me but you don't   di jun 11, 2013 7:08 pm

Tenslotte propte ze nog een broek in haar rugzak. Het kon haar niets schelen wat de klederdracht van deze tijd was en dat mensen haar dan vreemd zouden aankijken. Ze had een hekel aan korsetten, je kon er nauwelijks in ademen, en dan die jurken. Hoe kon je daar vrij in rondlopen? Nee, geef haar maar een broek en een shirt of een hemd. De pot op met anderen hun gezeur. Trouwens, haar vader zou toch geen geld spenderen aan kleedjes want die waren veel te duur, vond hij. Niet dat het haar wat kon schelen, ze had toch het gevoel dat ze er niet mee stond. Wacht, er was één kleed dat ze had en dat was voor speciale gelegenheden. Maar veel was er niet aan, eerder een ‘boerinnenkleed’ zoals sommige andere mensen het omschreven. Ze knoopte de tas dicht en zwierde hem dan op haar rug. Hoe was ze toch ooit op dit idee gekomen? Het was tenminste beter dan in deze trollenhut te blijven. Nee, een trollenhut was zelfs nog luxueuzer om in te verblijven. Met een slecht humeur ging ze naar de gang. Het liefst van al wilde ze via het raam gaan, maar dat was sinds kort dichtgetimmerd omdat haar vader het kapotgemaakt had na een ferme knokpartij met haar. Ze had gedacht dat sinds dat ze de nieuwe alfa geworden was hij eindelijk zou ophouden, maar dat bleek dus niet het geval te zijn en om de één of andere onverklaarbare reden liet ze hem gewoon doen, had ze de moed of fut niet om zich te verzetten. Maar verder was het wel een stresserende rang. Gewoon omdat ze nu zo veel verantwoordelijkheden had en ze nog zo jong was. Ze had gemerkt dat er nu een heel andere soort ‘energie’ om haar heen hing, een andere soort sfeer. Zelf had ze er niet veel last van, maar ze merkte het aan anderen. Hopelijk merkte Jace het niet, dan zou hij haar waarschijnlijk ofwel plagen of overbezorgd beginnen te doen. In de gang moest ze haar adem inhouden om te voorkomen dat ze zou stikken in de stank, wel, dat was misschien wat overdreven. Maar de geur van zweet, bloed en alcohol was niet bepaald aangenaam. Ook moest ze uitkijken dat ze niet over lege flessen drank struikelde. De trap was nog het ergst, daar lagen niet enkel drankflessen, maar ook heel wat andere troep die hij liet rondslingeren. Ze zou blij zijn als ze hier eindelijk weg zou kunnen gaan. Uiteindelijk was ze dan toch buiten geraakt en gelukkig was hij niet thuis maar op patrouille. Gelukkig. Luna zette haar tas even op de grond en veranderde in een wolf, ze schudde haar bruin vacht uit en nam met haar bek haar tas op. Daarna begon ze te rennen naar het gebied van de engelen.

Gelukkig was het niet ver, maar de klim die ze zou moeten maken stond haar niet bepaald aan. Met een jammerend geluidje keek ze naar de top. Het makkelijkste leek ze haar wolvenvorm, dan had ze meer evenwicht. Met moeite begon ze aan de klim en vandaag had ze iets nieuws bijgeleerd: ze was een regelrechte ramp in klimmen. Ze wist nooit waar ze welke poot moest zetten en gleed vaak bijna uit waardoor ze naar beneden zou storten. Maar dat gebeurde niet, of toch nog niet. Toen ze na vijf minuten naar boven keek, merkte ze dat ze nog maar 1 vierde gedaan had, en het zou steeds maar steiler worden. Waarom moesten de engelen zonodig hier leven? Ze waren bijna onbereikbaar! Mopperend gromde ze met de tas in haar bek en klom ze moeizaam verder naar boven. Na een tijd van 25 minuten was ze eindelijk boven. Hijgend liet ze zich met een plof op haar buik vallen en sloot ze haar ogen. Haar oren vingen iets op, een mens die hijgde. Geïnteresseerd opende ze haar ogen en draaide haar kop naar het geluid toe. Toen zag ze het. Het was verschrikkelijk. Waarom had ze dit niet eerder gezien? Wat was ze toch verschrikkelijk onoplettend en dom, oh zo dom. Dat ze als leider zo’n stomme fout had kunnen maken, ze hoorde dingen snel op te vangen, snel te zien. Er bleek dus een pad te zijn. Geërgerd gromde ze en sloot ze haar ogen, haar kop liet ze met een smak op de grond vallen terwijl ze haar ene poot op haar voorhoofd legde. Ze had even goed een pad kunnen beklimmen in plats van de steile rots. Dit was gewoonweg verschrikkelijk. Ronduit… Ze had er gewoon geen woorden meer voor. Luna veranderde weer in een mens en wierde een tas op haar rug. Ze voelde de nieuwsgierige blik van de man in haar huid branden, maar ze negeerde hem. Want ze had het gevoel dat hij haar ging vragen of ze daadwerkelijk naar boven geklommen was en daar wilde ze niet aan herinnerd worden. Het mens zal het waarschijnlijk erg dapper en moedig vinden, maar voor een magisch wezen –en vooral als je een leider bent- was het nogal een faal. Luna snuffelde even in de lucht, wat er waarschijnlijk nogal vreemd uit zag in haar mensenvorm maar niet veel later pikte ze Jace’ spoor op. Luna besloot om het te volgen, aangezien het steeds verser werd naarmate ze verder ging, was ze de juiste richting uit gegaan. Ondertussen keek ze onder de indruk rond. Het was hier zo mooi, zo rein en zo puur. Niet dat ze iets anders verwacht had van een plek waar engelen leven. De engelen die ze tegen kwam schonken haar steeds een glimlachje dus glimlachte ze terug. Tja, wat had je anders verwacht van een engel? Ze waren de liefheid zelve. Ze was wel blij dat ze hier was, hier werd ze niet de hele tijd behandeld als een leider, maar had ze eindelijk eens wat rust. Hier werd ze niet meer herinnerd aan haar rang. Het voelde opluchtend. Natuurlijk hield ze er van de roedel te leiden, maar in het begin was het chaotisch en nu had ze rust nodig. Uiteindelijk stopte Jace zijn spoor bij een kasteelachtig gebouw met glas in lood ramen. Wel, stoppen was veel gezegd, het liep eerder naar binnen. Maar er liepen ook veel andere sporen, van vele andere engelen. Hij zal veel bezoek krijgen zeker? De deur was gigantisch, net zoals de twee deurkloppers. Het waren twee gouden leeuwenkoppen die haar intimiderend aanstaarden. Jakkes, katten, zelfs al waren ze niet echt, ze had toch een hekel aan hen. Ze nam de ring die uit de bek van één van de twee hing vast en bonkte drie keer tegen de deur, daarna deed ze een paar stappen achteruit en keek ze wat onzeker naar de deur. Het was wel een erg groot huis, wat als ze verkeerd zou zijn? Maar zijn geur was hier veel te sterk om niet zijn huis te zijn. De deur ging open en ze glimlachte wat onzeker. ”Uhm… Hoi…” Mompelde ze, maar toen ze zag dat het Jace was, werd ze weer zelfzekerder. Als ze nu hier zou staan als wolf, zou haar staart eerst laag gehangen hebben en bij het zien van zijn gezicht wat omhoog gegaan zijn en wild heen en weer kwispelen. Maar dat was nu dus niet, nu waren het enkel pretlichtjes in haar ogen en een blije glimlach. ”Dus, dit is je huis?” Ze keek nog eens naar de voorgevel. ”Het is nogal groot.” Het enthousiasme droop bijna van haar af, ze had nog nooit een groot huis gezien, wel gezien, maar toch nog nooit binnen geweest.

Jace only
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   wo jun 12, 2013 7:45 pm

Jace rekte zich uit als een kat. Heerlijk had hij geslapen. zijn king size bed was gevuld met kussens en zachte dekens, voor hem persoonlijk was dat niet echt noodzakelijk, maar ach alles om het bezoek te verwennen, nietwaar? Jace kroop langzaam uit bed, liep naar de badkamer ging even met koud water in zijn gezicht en trok een lange broek aan, hij moest snel zijn want iemand zat er aan zijn deur te kloppen. Eerst had hij gedacht om diegene gewoon te laten staan maar vreemd genoeg had hij het vermoeden dat hij beter kon gaan open doen. dus met enige tegenzin en een slenterende pas op zijn blote voeten enkel gehuld in een losse broek die om zijn heupen hing ging hij naar de grote eikenhouten deuren. Met een slaperig gezicht, dat toch nog verrassend knap was keek hij naar zijn bezoeker, ja Jace was net uit bed ookal was het al 12 uur gepasseerd. Hij had het gisteren nogal laat gemaakt en was pas tegen de vroege uurtjes in bed geraakt. Even ging er een verbaasde uitdrukking over jace gezicht toen hij Luna met een rugzak voor zijn deur zag staan, maar die uitdrukking maakte al gauw plaats voor een grijns van oor tot oor. "Bloempje" Sprak hij geamuseerd. ze glimlachte wat onzeker. ”Uhm… Hoi…” Mompelde ze. Jace tuitte zijn lippen en schudde zacht zijn hoofd, ondertussen tegen de deurpost leunend. "Mompelen is onbeleefd Bloempje" Sprak hij met zijn typerende spottende grijns. een grijns zoals alleen Jace dat kon. ”Dus, dit is je huis?” Ze keek nog eens naar de voorgevel. ”Het is nogal groot.” Het enthousiasme droop bijna van haar af, hij haalde zijn schouders op. "Het is wel aardig ja." Sprak hij nonchalant. "Ik zou je wel binnen willen laten, maar je zit onder de modder en dit." Hij boog naar voren en haalde een takje uit haar haar dat hij even voor haar neus liet bungelen voor hij het weggooide. "Hoort daar niet" Zei Jace voor hij even geeuwde. Pas toen begon het hem te dagen waarom ze er zo bij liep, een duivelse  grijns speelde om zijn lippen. "Laat me raden Bloempje? Je had het pad niet zien liggen? Wat jammer nou, maar wees gerust je bent niet de enige die dat pad wel eens over het hoofd heeft gezien, je hoeft je dus niet dom te voelen, of dood te schamen.....Of nee! Wacht! Je bent wel de enige." Sprak hij grinnikend voor hij terug in zijn huis liep, zijn hand nonchalant naar haar opstekend, "Kom maar naar binnen Bloempje" Sprak hij, naar de keuken benent voor hij zichzelf wat kruidenthee maakte en er een geut whiskey in goot. "En, waar heb ik deze eer aan te danken?" Vroeg hij, van zijn versterkte thee slurpend.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 21

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   vr jun 14, 2013 8:39 pm

Hij grijnsde van oor tot oor. Het verbaasde haar nog steeds dat zijn gezicht zo niet bleef staan. "Bloempje" Hoorde ze hem zeggen. Wel, dit was best… Awkward. Ze stond hier voor de deur van een dude die ze niet al te goed kende. Maar ze was toe aan wat rust en ‘vakantie’. ”Uhm… Hoi…” Mompelde ze met een onzeker glimlachje. Hij leunde wat tegen de deurpost, tuitte zijn lippen en schudde zachtjes zijn hoofd. "Mompelen is onbeleefd Bloempje" En daar had je het weer, die typische grijns van hem, een grijns zoals geen ander kon hebben. Luna rolde met haar ogen. ”Heb ik je dan ooit verteld dat ik beleefd ben?” Ze grinnikte zachtjes en keek dan nog eens naar de voorgevel van zijn woonplaats. ”Dus, dit is je huis?” Wel, voor haar leek het niet meer op een huis, maar op een gigantisch kasteel. “Het is nogal groot.” Maar ondanks dat, was ze toch enthousiast. Ze kwam zelden in grote huizen. Hij haalde zijn schouders op alsof het niets was. "Het is wel aardig ja." Tssss, typisch. "Ik zou je wel binnen willen laten, maar je zit onder de modder en dit." Hij haalde een takje uit haar bruine lokken en liet het even voor haar ogen bungelen. Vervolgens gooide hij het weg. "Hoort daar niet" Luna begon licht te blozen. Juist ja, haar klim. Gelukkig had hij het niet door. Oh, te vroeg gejuicht. "Laat me raden Bloempje? Je had het pad niet zien liggen? Wat jammer nou, maar wees gerust je bent niet de enige die dat pad wel eens over het hoofd heeft gezien, je hoeft je dus niet dom te voelen, of dood te schamen.....Of nee! Wacht! Je bent wel de enige." Eerst voelde ze zich opgelucht en was ze blij dat ze niet de enige was. Tot dat het bleek dat hij maar wat grapte. Ze keek hem lichtelijk geïrriteerd aan. ”Aan jou heb ik toch ook niets op dit soort momenten.” Zuchtte ze mompelend. Hij liep het huis binnen en stak zijn hand op, wenkte haar. "Kom maar naar binnen Bloempje" Ze volgde hem en vanaf het moment dat ze binnen was schoten haar kijkers over de hele ruimte. Het was zo groot en mooi. Met haar mond een klein beetje open volgde ze hem slenterend. Uiteindelijk kwamen ze ergens uit wat de kuiken moest zijn. De geur van verse kruiden gemengd met de scherpe geur van oude eiken vaten drong haar neus binnen. Ze wist meteen wat het was; kruidenthee en whiskey. Ze keek naar Jace die van zijn thee slurpte. "En, waar heb ik deze eer aan te danken?" Luna ging nog wat dichter bij en haalde haar schouders op. ”Ik wat rust nodig dus besloot ik naar hier te komen aangezien er veel zijn die in dit gebied rust komen opzoeken. Aangezien ik hier nog nooit geweest ben, heb ik je spoor maar gevolgd en dat bracht me naar hier.” Maar niet enkel de geur van kruidenthee met whiskey merkte ze op, ook vele andere geuren van andere wezens. Bezoekers. Er was er gisteren nog ééntje langs geweest aangezien ze een redelijk vers spoor rook. Blijkbaar was hij populair, maar ze ging er niet achter vragen. Bij hem wist je maar nooit, zijn emoties waren nog wisselvalliger dan het weer. ”Heb je toevallig nog ergens een plekje vrij waar ik kan verblijven. Desnoods slaap ik wel op de sofa. Maar als je wil heb je geen last van me.” Luna leunde wat tegen het aanrecht en staarde wat in het rond, vervolgens keek ze weer naar Jace zijn kop met de vloeistof in. ”Ik snap echt niet wat je daar lekker aan vind… Je hebt de thee vermoord…” Ze keek naar Jace alsof hij één of andere gekke moordenaar was. Luna at wel groenten, maar toch verkoos ze vlees. Hoewel ze veel van thee hield. ”Moordenaar.” Lipte ze plagend waarna ze grijnsde. Wat was het toch leuk hem te plagen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   zo jun 16, 2013 12:08 pm

 Luna rolde met haar ogen. ”Heb ik je dan ooit verteld dat ik beleefd ben?” Ze grinnikte zachtjes en keek dan nog eens naar de voorgevel van zijn woonplaats. "Dat niet nee, maar ik had het wel verwacht van zo'n frêle dame." Sprak hij met een plagende en spottende knipoog. Ze keek hem lichtelijk geïrriteerd aan. ”Aan jou heb ik toch ook niets op dit soort momenten.” Zuchtte ze mompelend.  Nadat hij haar er lekker had ingewreven hoe dom haar acties wel niet geweest waren. "Daar vergis je je bloempje, mijn plagerijen zorgen er net voor dat je volgende keer beter oppast, en je omgeving beter in de gaten houdt." Sprak hij op een onderwijzende toon, alsof hij dit gebazel daadwerkelijk meende. Jace had geen zin om bij de deur te blijvens taan en gebood luna daarom ook om hem te volgen naar de keuken. daaar goot hij zichzelg een sterk drankje in, wachtend op een uitleg voor haar aanwezigheid hier. Luna ging nog wat dichter bij en haalde haar schouders op. ”Ik wat rust nodig dus besloot ik naar hier te komen aangezien er veel zijn die in dit gebied rust komen opzoeken. Aangezien ik hier nog nooit geweest ben, heb ik je spoor maar gevolgd en dat bracht me naar hier.” Jace knikte en nam nog een slok van zijn thee, waar doelde ze op? ”Heb je toevallig nog ergens een plekje vrij waar ik kan verblijven. Desnoods slaap ik wel op de sofa. Maar als je wil heb je geen last van me.” Luna leunde wat tegen het aanrecht en staarde wat in het rond, aha daar had ze dus op gedoelt, ze wilde bij hem intrekken. God! Ze wilde bij hem intrekken!  vervolgens keek ze weer naar Jace zijn kop met de vloeistof in. ”Ik snap echt niet wat je daar lekker aan vind… Je hebt de thee vermoord…” Ze keek naar Jace alsof hij één of andere gekke moordenaar was. ”Moordenaar.”Lipte ze plagend waarna ze grijnsde. Jace rolde met zijn ogen. "Ik vermoord deze thee niet, ik geef hem enkel wat meer pit." Sprak hij met een grijns voor hij het goedje in een keer naar achteren gooit. Hij wandelde naar haar toe en boog zich lichtelijk naar voren zodat hij haar recht kon aankijken. "Trouwens bloempje, het is niet erg slim om je nieuwe huisbaas een moordenaar te noemen." Zei hij grijnzend voor hij haar tas over zijn schouder gooide en naar een kamer toe slenterde. Hij opende het vertrek en keek naar de haast compleet witte kamer, naar het grote hemelbed overladen met kussens. Hij gooide haar  tas op het bed. "Je kan hier slapen" Sprak Jace met een zucht.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 21

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   di jun 18, 2013 12:10 pm

Hoe hij die twee met het sterke goedje er bij binnen kreeg, begreep ze maar niet.  ”Ik snap echt niet wat je daar lekker aan vind… Je hebt de thee vermoord…” Met een blik alsof hij één of andere psychopatische moordenaar was, keek ze hem aan. “Moordenaar” lipte ze nog eens naar hem waarna ze grijnsde. Jace rolde met zijn ogen. . "Ik vermoord deze thee niet, ik geef hem enkel wat meer pit." Hij dronk zijn –volgens Luna- vermoorde thee op en boog lichtjes naar voren en keek haar recht aan. . "Trouwens bloempje, het is niet erg slim om je nieuwe huisbaas een moordenaar te noemen." Hij zwierde haar tas over zijn schouder en wandelde de kamer uit. Luna besloot om maar gewoon te volgen. Langs de ene kant vond ze het vreemd dat ze bij hem zou blijven voor een tijdje, maar langs de andere kant was ze ook enthousiast. Nog steeds verwonderd keek ze rond terwijl ze hem volgde. Het was zo groot en mooi. Ze vroeg zich af hoe ze hier haar weg zou moeten onthouden. Uiteindelijk opende Jace een deur. Toen Luna binnen kwam, viel haar mond een klein beetje open van verbazing. De kamer was bijna compleet wit. Er stond een gigantisch hemelbed in dat voor de helft bedekt was met kussens. Jace gooide haar tas op het bed. "Je kan hier slapen" Luna knikte wat afwezig “Bedankt..” mompelde ze. Terwijl ze rond staarde wandelde ze naar het bed, maar ze had niet gezien dat er een tapijt was. Door haar onoplettendheid struikelde ze over het tapijt en belandde op het bed waar ze nog eens omhoog veerde. Ze kon een kreetje net niet bedwingen. Dit was verschrikkelijk gênant. Luna draaiçde zich meteen op haar rug, leunde met haar ellebogen op de matras en strekte zich verder uit. ”Dat had je niet gezien, er is daarnet niets gebeurd. Allemaal een illusie.” Sprak ze snel met een onschuldige grijns op haar gezicht. Ze schraapte haar keel en ging recht zitten. Er kwamen hier blijkbaar wel veel anderen over de vloer. Zo veel verschillende geuren, het leek wel een schilderij van een kleuter die voor het eerst met verf mag werken. ”Je hebt wel vaak bezoek hier, het is hier echt een kakofonie van geuren…” Ze liet zich weer op het bed vallen en staarde naar de bovenkant van het hemelbed. De matras lag gewoon geweldig. ”En mister Jace, zijn er bepaalde regels waar ik me aan moet houden of dingen die ik moet weten?” Zei ze terwijl ze geboeid naar de hemel van het hemelbed staarde.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   do jun 20, 2013 5:31 pm

Jace keek naar de kamer waar hij haar een plaats had gegeven. Hier kon ze wel blijven, hij zelf gebruikte deze kamer toch nooit en ach wie was hij om haar in zijn huis te weigeren? ze was hier beter af dan bij die vader van haar, god wat wilde hij die zak graag in elkaar timmeren. Maar nee, hij moest zich inhouden, hij moest zijn emoties in de hand houden, zijn kalmte bewaren. Blijkbaar wist Bloempje dus niet hoe ze overweg moest met een tapijt, ze was nog maar net in de kamer of ze haalde al een van haar beroemde idiote stunts uit, wie weet gingen mensen ooit nog wel eens een spreekwoord of een werkwoord naar haar maken, zoals Luna-en, betekenis is vrij simpel : ongelofelijk domme dingen doen. Ja, dat kon nog wel eens gebeuren, mensen verzonnen toch de vreemdste woorden. Met een plof belandde ze op het bed en probeerde ze haar -toch al niet bestaande zelfwaarde - wat te herstellen door zich snel te richten en naar hem te kijken. God kon dit meisje geen vijf minuten zonder lompigheid functioneren? Ach ja, het was vermakelijk dus misschien mocht ze er wel gewoon mee doorgaan. ”Dat had je niet gezien, er is daarnet niets gebeurd. Allemaal een illusie.” Sprak ze snel met een onschuldige grijns op haar gezicht. Jace stak een vinger op en wiebelde die heen en weer als een leraar die zijn leerling betrapte op een fout antwoord. "Mocht je willen Bloempje, je bent een wolf, geen heks dus de kans dat jij illusies kan creëren in nog minder dan nihil." Sprak hij met een glimlach/grijns. ”Je hebt wel vaak bezoek hier, het is hier echt een kakofonie van geuren…” Ze liet zich weer op het bed vallen en staarde naar de bovenkant van het hemelbed. Hij grinnikte en kwam dichterbij. "Ach ik moet toch iets te doen hebben 's nachts? aangezien een engel in principe niet hoeft te slapen, en je weet wat ze zeggen bloempje variatie is gezond." Sprak hij grijnzend. Hij kwam dichterbij, leunde over haar heen zijn handen op haar polsen, zijn gezicht gevaarlijk dichtbij. "Maar ach wie weet, nu jij hier bent is bezoek wel niet meer nodig." Zijn ogen glommen gevaarlijk, zijn grijns verbreedde voor hij na grinnikend van haar af gleed. "Nee bloempje, ik plaag je maar, je bent niet....hoe zal ik het zeggen smaakvol genoeg." Sprak hij met getuitte lippen en een vals grijnsje. Oké dat was een leugen een grove grote leugen. Ze was aantrekkelijk, meer dan aantrekkelijk zelfs maar dat zou hij haar echt niet gaan vertellen. ”En mister Jace, zijn er bepaalde regels waar ik me aan moet houden of dingen die ik moet weten?” Zei ze terwijl ze geboeid naar de hemel van het hemelbed staarde. Jace dacht na en begon te ijsberen. Regels? hmmmm daar moest hij eens over denken. "Eens zien, me niet storen als ik niet gestoord wil worden, niet op het tapijt plassen, niet kwijlen op de kussens, en geen vuile pootsporen op de vloer achterlaten, dat zijn de regels, voor nu." Sprak hij nog met een kleine grijns haar nog steeds aanstarend.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 21

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   za jun 22, 2013 7:16 pm

Als een leeraar wiebelde hij zijn vinger heen en weer. "Mocht je willen Bloempje, je bent een wolf, geen heks dus de kans dat jij illusies kan creëren in nog minder dan nihil." Ze trok een wenkbrauw op. ”Weet  je wel zeker dat ik een wolf ben? Misschien is dat ook een illusie en ben ik eigenlijk een heks.” Het viel haar op dat hier erg veel geuren waren, verse geuren. ”Je hebt wel vaak bezoek hier, het is hier echt een kakofonie van geuren…” Ze staarde naar boven terwijl ze nu plat op haar rug lag. "Ach ik moet toch iets te doen hebben 's nachts? aangezien een engel in principe niet hoeft te slapen, en je weet wat ze zeggen bloempje variatie is gezond." Luna verstijfde even. Wat zei hij nu? Wel, ze bedoelde niet dat soort bezoek, maar als hij het zo opvatte. Hij leunde over haar heen, zorgde dat ze niet weg kon door zijn handen op haar polsen te zetten en zijn gezicht was dichtbij. Té dichtbij naar haar zin. Ze wilde achteruit gaan, maar dat ging niet aangezien er een matras onder haar lag, en weg schuiven ging ook niet omdat hij haar polsen vast had. Onbewust hield ze haar adem in. Véél te dichtbij. "Maar ach wie weet, nu jij hier bent is bezoek wel niet meer nodig." Ze schrok zo hard dat haar mond open viel van verbazing en haar ogen groot werden. Wát zei hij nu net? Ze herstelde zichzelf weer meteen en deed haar mond weer dicht. Ze hoopte voor hem dat hij snel van haar af ging, of ze zou daar persoonlijk voor gaan zorgen. Zachtjes zuchtte ze opgelucht toen hij van haar af gleed. "Nee bloempje, ik plaag je maar, je bent niet....hoe zal ik het zeggen smaakvol genoeg." Ze keek hem zuur aan en trok in een snelle beweging haar schoen uit, die slingerde ze naar zijn hoofd. ”Hoe durf je me niet smaakvol te noemen!” Vervolgens maakte ze nog een ‘pfhuh’ geluidje en ze ging weer verder met het bestuderen van het plafond van het hemelbed. ”En mister Jace, zijn er bepaalde regels waar ik me aan moet houden of dingen die ik moet weten?” Het duurde even voor ze een antwoord kreeg. Wel, denken ging bij hem blijkbaar ook niet snel. "Eens zien, me niet storen als ik niet gestoord wil worden, niet op het tapijt plassen, niet kwijlen op de kussens, en geen vuile pootsporen op de vloer achterlaten, dat zijn de regels, voor nu." Langzaam ging ze recht zitten terwijl ze hem met een zure blik aanstaarde. ”Ik weet mijn manieren wel, ik ben geen kwispelende vlooienbaal die te dom is om te weten wat ie moet doen en daarom maar kunstjes gaat doen om voedsel te krijgen. Als je je handen nog wil houden.” Haar blik gleed naar zijn handen. ”Kun je me maar beter niet meer met een hond gaan vergelijken.” Met een sierlijke sprong stond ze recht en rechtte haar rug. De uitdrukking op haar gezicht was weer vriendelijk en aardig zoals gewoonlijk. ”Ik ga dit dorp stad ding wat verkennen, misschien tot later.” Met sierlijke passen wandelde ze verder, onderweg raapte ze haar schoen op en trok deze aan. In de gang keek ze van links naar rechts. Maar om de omgeving te verkennen, moest ze eerst de uitgang vinden. Ze zuchtte zachtjes en koos een richting. Blijkbaar de foute richting want ze kon de uitgang maar niet vinden. Geïrriteerd gromde ze eens. Wel, misschien werd het eens tijd om wat deuren open en dicht te doen. De eerste deur die ze open deed, was niet bepaald degene die ze moest hebben. Het was een ander vertrek. Ze liep wat verder naar een andere deur, ook deze opende ze. Nope, het was een badkamer. Ze keek nog eens naar de gang en zuchtte. Wat ging ze nog lang bezig zijn. Het viel haar op de op het einde van de gang een grote, dubbele deur was. Misschien was het die? Met nieuwe hoop ging ze naar de deur toe en zwaaide hem open. Maar er was iets compleets anders dan ze verwacht had. Het was een gigantische inloopkast vol met prachtige jurken. Ze waren in verschillende kleuren, maar bleken wel allemaal van één dezelfde maat te zijn. Wat moest Jace nu met jurken? Ze fronste haar wenkbrauwen en hield haar hoofd schuin terwijl ze naar de jurken staarde. Zou hij ze dragen? Nee, er ging hier de geur van een vrouw die stilaan begon te vervagen. Wel, de geur was dan nog wel redelijk sterk, maar ze rook dat het lang geleden was dat deze dingen nog gedragen waren. Niet echt oplettend bleef ze naar de dingen staren.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   do jun 27, 2013 8:39 pm

Luna, lieve, lieve Luna, ze bracht meteen wat leven in zijn anders zo kalme huis. Hij vond het fijn, hij vond het toch zo fijn dat ze hier was. Hij wilde dat ze voor altijd bleef, dat ze hier bleef dicht bij hem, veilig. Wacht. Wat was hij nu aan het denken? Hij mocht niet zo denken. Hij wilde niet zo denken. Ze was gewoon een meisje als een ander, een opdracht, iets dat hij moest beschermen, meer niet.
Ze trok een wenkbrauw op. ”Weet je wel zeker dat ik een wolf ben? Misschien is dat ook een illusie en ben ik eigenlijk een heks.” Hij grinnikte zacht, richtte zijn blik op naar de hemel. “Bloempje ik ken je al van toen je nog niet zindelijk was, ik had het echt wel geweten als je een heks was.” Sprak hij met een zucht en een grijns. Meiden, ze moesten altijd hun gelijk hebben. Maar ach, hij was geen haar beter. Hij kon het niet laten, hij kon het gewoon niet laten om haar even flink te plagen en ergens vond hij het gewoon fijn om zo dicht bij haar te zijn om haar zachte geur op te snuiven, in haar zachte ogen te staren, bijna had hij zijn lippen op de hare gedrukt, maar hij had zichzelf kunnen inhouden, het verhult met een grap en een belediging. Hij mocht zich niet laten vangen door haar, door haar lieve ogen, haar zachte huid, haar geweldige karakter. Stop. Stop Jace. Stop! Hij mocht zo niet denken aan deze meid, nee het kon gewoon niet liefde was niets voor hem het zou hem alleen maar kapot maken. Ze keek hem zuur aan en trok in een snelle beweging haar schoen uit, die slingerde ze naar zijn hoofd. ”Hoe durf je me niet smaakvol te noemen!” Vervolgens maakte ze nog een ‘pfhuh’ geluidje en ze ging weer verder met het bestuderen van het plafond van het hemelbed. Ace ving de schoen in de lucht, hield hem tussen wijs – en duimvinger vast. “En je voeten mag je ook wel eens wassen, pfoe wat een stank.” Sprak hij iets knorriger dan bedoeld was. Jace was op zijn hoede, wilde uit deze kamer voor hij zich niet kon bedwingen en naar haar toe ging, haar overlade met complimentjes en door haar zachte haren zou strelen, dat kon hij zichzelf niet gunnen. Dat wilde hij zichzelf niet gunnen. Langzaam ging ze recht zitten terwijl ze hem met een zure blik aanstaarde. ”Ik weet mijn manieren wel, ik ben geen kwispelende vlooienbaal die te dom is om te weten wat ie moet doen en daarom maar kunstjes gaat doen om voedsel te krijgen. Als je je handen nog wil houden.” Haar blik gleed naar zijn handen. ”Kun je me maar beter niet meer met een hond gaan vergelijken.” Met een sierlijke sprong stond ze recht en rechtte haar rug. De uitdrukking op haar gezicht was weer vriendelijk en aardig zoals gewoonlijk. Jace rolde met zijn ogen, hij was niet van plan om op ahar woorden te reageren, hij zag eht nut er niet van in en hij wilde weg, weg van haar zodat hij tot rust kon komen. ”Ik ga dit dorp stad ding wat verkennen, misschien tot later.” Met sierlijke passen wandelde ze verder, onderweg raapte ze haar schoen op en trok deze aan. Jace volgde haar nog even tot ze de kamer uit was. God hij ging nog ellende hebben met haar, zijn eigen persoonlijke vloek. Het was rustig, voor heel even had hij rust. Helaas duurde dat moment niet lang.
Hij hoorde een geluid, was ze al terug? Ze was sneller dan hij verwacht had. Maar waar zat ze? Hij ging naar haar opzoek keek in iedere kamer tot hij weer een geluid hoorde, ze was toch niet, Oh god! Ja ze zat, neee! Ze zat in haar kamer, In Lilith’s kamer, van alle kamers had ze net die genomen. Verdomme! Meteen rende hij de hal door, zijn spieren gespannen, zijn adem gejaagd. Hij zag haar in de grote kast. “WAT DOE JE?!” Schreeuwde Jace voor hij haar met een woeste ruk uit de kast trok en die meteen sloot, Jace was overstuur zwaar overstuur, hij had niet door hoeveel kracht hij net had gezet en hoe hij Luna letterlijk op de grond had gesmeten. De deur was weer gesloten en langzaam werd hij iets rustiger, wist hij zijn aandacht weer op Luna te richten. Pas nu zag hij dat hij haar vast pijn had gedaan, geschrokken keek hij haar aan. “Lu..Luna het spijt me…Ik wilde je geen pijn doen.” Stotterde hij, Jace zag er kwetsbaar uit, als een kleine jongen, zo zagen mensen hem nooit, ze zagen hem altijd als de arrogante zelfverzekerde zak, maar nu nu was daar niet van over. Jace was niet in staat om nog te bewegen, langzaam zakte hij tegen de gesloten deuren in elkaar, staarde met een lege blik voor zich uit. Hij had Luna pijn gedaan, hij had naar haar geschreeuwd, hij had haar op de grond gegooid, hij was vreselijk.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 21

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   do jun 27, 2013 11:01 pm

Ze was zo verbaasd dat ze Jace niet eens hoorde aankomen. Waarom had hij dit? Tot wie behoorde dit allemaal? Waar diende de kleden voor? Ze had zo veel vragen. “WAT DOE JE?!” Schreeuwde hij woest. Luna werd uit haar gedachten gezogen en voor ze het wist lag ze op de grond. Ze wilde naar hem grommen en vragen waar voor dit goed was, tot ze hem eens goed bekeek. Al zijn spieren waren gespannen en zijn borstkas ging gejaagd op en neer en dat kwam niet door het rennen. Ze werd overspoeld door medelijden en een schuldgevoel. Toen hij de deur gesloten had zag ze hoe hij langzaamaan rustiger werd. Wat had ze gedaan? Ze had gewoon vanaf het begin die kastdeur al dicht moeten doen in plaats van er naar te staan kijken. Hij richtte zijn aandacht weer op haar en keek geschrokken. Pas nu drong het tot haar door dat ze haar pols bezeerd had door haar val te breken. Maar dat maakte haar iets uit, vast maar een kleine verstuiking, ze was wel wat meer gewend. “Lu..Luna het spijt me…Ik wilde je geen pijn doen.” Hij zag er zo gebroken uit, zo had ze hem nog nooit gezien. Hij zag eruit als een kristallen vaas die met volle kracht op de grond gegooid is en nu in stukjes uiteen spat. Hij zakte tegen de kastdeur op de grond en staarde glazig voor zich uit. Zijn scherven lagen overal op de grond, hij was gebroken en dat was haar schuld omdat zij weer nieuwsgierig geweest was. Daarom was het haar taak om de scherven weer bij elkaar te rapen en weer vast te lijmen. Een troostende glimlach verscheen op haar gezicht terwijl ze op stond en naar hem toe ging. ”Maak je geen zorgen om mij, ik kan wel tegen een stootje.” Zei ze zachtjes voor ze hem in haar armen nam, voorzichtig, bang om de scherven verder te breken. Ze had medelijden met hem, zelfs al wist ze niet wat er aan de hand was. Als een moeder die haar kind suste, gaf ze hem een kus op zijn kruin. ”Sorry dat ik je persoonlijke domein betreden had. Het was niet mijn bedoeling.” Met haar vingers streelde ze zachtjes, troostend over zijn rug. Ze wilde hem zo niet zien, niet op deze gebroken manier. Dit was niet de Jace die ze kende, en het was de Jace die ze ook liever niet zou willen kennen. Natuurlijk was ze bezorgd om hem en had ze medelijden met hem. Maar toch zag ze liever die grijns op zijn gezicht met die ondeugende ogen in plaats van deze lege, glazige blik. Ergens voelde dit vreemd omdat ze wist dat hij haar beschermengel was, en toch had zij opeens de drang gekregen hem te beschermen. Hij was als een broer voor haar, niet meer en niet minder en dat zou altijd zo blijven. Ookal kende ze hem nog niet zo lang. ”Gaat het een beetje met je?” Vroeg ze terwijl ze stopte met over zijn rug te strelen en troostend naar hem glimlachte.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   vr jun 28, 2013 7:25 pm

Hij had haar pijn gedaan, hij had haar echt pijn gedaan, hij had zijn bloempje pijn gedaan. Waarom? Waarom speelde Lilith na al die tijd nog steeds met zijn geest? Waarom hechte hij nog steeds zoveel belang aan haar kleding? Aan haar geur? Waarom werd hij helemaal woest toen Luna deze bijna had doen vervagen? Jace wist het niet, hij begreep het niet, hij begreep zichzelf niet. Het besef haar pijn gedaan te hebben maakte hem misselijk, hij walgde ervan, walgde van zichzelf, hij zakte in elkaar, zijn blik was glazig. Jace was een gebroken man een wezen dat alles verschool achter een masker van arrogantie en stoerheid. Dat masker was nu gebroken, afgevallen.
Zijn herinneringen brachten hem terug, hij was gelukkig geweest, toch zo gelukkig geweest met zijn engel, ze had meer dan vijf eeuwen bij hem geleefd, aan zijn zijden gestaan, samen met hem gevochten. Tot ze meegenomen werd, hij had haar moeten beschermen, hij had haar verdomme moeten beschermen maar toen hij haar wilde redden was het al te laat, ze was een demoon geworden, hij had haar moeten doden, dat zou ze gewild hebben, maar hij kon niet, hij kon niet naar het gezicht van zijn liefelijke engel kijken en haar doden, hij was niet in staat om dat te doen. En nu, nu kwelde ze nog steeds zijn geest.
Een troostende glimlach verscheen op haar gezicht terwijl ze op stond en naar hem toe ging. ”Maak je geen zorgen om mij, ik kan wel tegen een stootje.” Zei ze zachtjes voor ze hem in haar armen nam, voorzichtig, het was vreemd om haar zo te zien, zo zorgzaam en lief voor hem. Ze was nog nooit vrijwillig zo dicht bij hem geweest. Het voelde vreemd, en toch oh zo goed. Hij wilde haar zo graag dicht bij hem hebben, hij wilde haar, haar alleen, voor altijd. Hij voelde haar zachte lippen op zijn donkere lokken, god wat wilde hij die lippen, hij wilde er met zijn vinger over gaan, de zachte welving ervan voelen voor hij ze zelfs zou proeven. Nee stop. Hij kon zo niet denken, dat was fout, liefde was fout. Een troostende glimlach verscheen op haar gezicht terwijl ze op stond en naar hem toe ging. ”Maak je geen zorgen om mij, ik kan wel tegen een stootje.” Zei ze zachtjes voor ze hem in haar armen nam, voorzichtig. Zachtjes schudde hij zijn hoofd. “Het maakt niet uit Luna, ik had het moeten zeggen…” ja het was zijn schuld hij had nooit gezegd dat ze daar niet binnen mocht, het was zijn schuld, allemaal zijn schuld. ”Gaat het een beetje met je?” Vroeg ze terwijl ze stopte met over zijn rug te strelen en troostend naar hem glimlachte. Hij keek haar lichtelijk vervreemd aan voor hij iets van zijn hardheid terug kreeg. “Je bent gewond” Sprak hij voor hij opstond en haar zonder pardon optilde. Hij droeg haar naar haar kamer en legde haar op bed. Hij zelf ging op de rand zitten en nam uiterst voorzichtig haar gewonde pols vast, langzaam bracht hij deze naar zijn lippen en drukte er een zachte kus op, terwijl zijn lippen haar huid raakte kwam er een prachtige gouden gloed van onder haar huid.* ze werd geheeld.
Jace lied haar hand weer zakken en keek haar aan, streelde het haar zachtjes uit haar gezicht. “Het spijt me, het zal nooit meer gebeuren.” Sprak hij zacht, nee hij zou Luna niet nog eens pijn doen. Hij zou ervoor zorgen dat ze veilig was, dat niemand haar ooit nog pijn deed. Hij glimlachte zachtjes naar haar voor hij opstond. “Ik kom straks nog wel even bij je kijken, en ik zorg wel voor eten, of je kan zelf eens kijken in de keuken liggen nog wel restjes.” Sprak hij voor hij de kamer uit liep en in zijn eigen kamer gitaar begon te spelen. Jace speelde in het donker met zijn rug naar de open deur. Zijn ogen waren gesloten zijn stem klonk rauw.

*https://www.youtube.com/watch?v=h9rxgSV-rEE (ergens op einde zo van die stralen C;)