Dark Times

Kruip in de huid van 1 van de 6 wezens en ontdek een nieuwe wereld...
 
IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Jace, you think you know me but you don't

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Jace, you think you know me but you don't   di jun 11, 2013 7:08 pm

Tenslotte propte ze nog een broek in haar rugzak. Het kon haar niets schelen wat de klederdracht van deze tijd was en dat mensen haar dan vreemd zouden aankijken. Ze had een hekel aan korsetten, je kon er nauwelijks in ademen, en dan die jurken. Hoe kon je daar vrij in rondlopen? Nee, geef haar maar een broek en een shirt of een hemd. De pot op met anderen hun gezeur. Trouwens, haar vader zou toch geen geld spenderen aan kleedjes want die waren veel te duur, vond hij. Niet dat het haar wat kon schelen, ze had toch het gevoel dat ze er niet mee stond. Wacht, er was één kleed dat ze had en dat was voor speciale gelegenheden. Maar veel was er niet aan, eerder een ‘boerinnenkleed’ zoals sommige andere mensen het omschreven. Ze knoopte de tas dicht en zwierde hem dan op haar rug. Hoe was ze toch ooit op dit idee gekomen? Het was tenminste beter dan in deze trollenhut te blijven. Nee, een trollenhut was zelfs nog luxueuzer om in te verblijven. Met een slecht humeur ging ze naar de gang. Het liefst van al wilde ze via het raam gaan, maar dat was sinds kort dichtgetimmerd omdat haar vader het kapotgemaakt had na een ferme knokpartij met haar. Ze had gedacht dat sinds dat ze de nieuwe alfa geworden was hij eindelijk zou ophouden, maar dat bleek dus niet het geval te zijn en om de één of andere onverklaarbare reden liet ze hem gewoon doen, had ze de moed of fut niet om zich te verzetten. Maar verder was het wel een stresserende rang. Gewoon omdat ze nu zo veel verantwoordelijkheden had en ze nog zo jong was. Ze had gemerkt dat er nu een heel andere soort ‘energie’ om haar heen hing, een andere soort sfeer. Zelf had ze er niet veel last van, maar ze merkte het aan anderen. Hopelijk merkte Jace het niet, dan zou hij haar waarschijnlijk ofwel plagen of overbezorgd beginnen te doen. In de gang moest ze haar adem inhouden om te voorkomen dat ze zou stikken in de stank, wel, dat was misschien wat overdreven. Maar de geur van zweet, bloed en alcohol was niet bepaald aangenaam. Ook moest ze uitkijken dat ze niet over lege flessen drank struikelde. De trap was nog het ergst, daar lagen niet enkel drankflessen, maar ook heel wat andere troep die hij liet rondslingeren. Ze zou blij zijn als ze hier eindelijk weg zou kunnen gaan. Uiteindelijk was ze dan toch buiten geraakt en gelukkig was hij niet thuis maar op patrouille. Gelukkig. Luna zette haar tas even op de grond en veranderde in een wolf, ze schudde haar bruin vacht uit en nam met haar bek haar tas op. Daarna begon ze te rennen naar het gebied van de engelen.

Gelukkig was het niet ver, maar de klim die ze zou moeten maken stond haar niet bepaald aan. Met een jammerend geluidje keek ze naar de top. Het makkelijkste leek ze haar wolvenvorm, dan had ze meer evenwicht. Met moeite begon ze aan de klim en vandaag had ze iets nieuws bijgeleerd: ze was een regelrechte ramp in klimmen. Ze wist nooit waar ze welke poot moest zetten en gleed vaak bijna uit waardoor ze naar beneden zou storten. Maar dat gebeurde niet, of toch nog niet. Toen ze na vijf minuten naar boven keek, merkte ze dat ze nog maar 1 vierde gedaan had, en het zou steeds maar steiler worden. Waarom moesten de engelen zonodig hier leven? Ze waren bijna onbereikbaar! Mopperend gromde ze met de tas in haar bek en klom ze moeizaam verder naar boven. Na een tijd van 25 minuten was ze eindelijk boven. Hijgend liet ze zich met een plof op haar buik vallen en sloot ze haar ogen. Haar oren vingen iets op, een mens die hijgde. Geïnteresseerd opende ze haar ogen en draaide haar kop naar het geluid toe. Toen zag ze het. Het was verschrikkelijk. Waarom had ze dit niet eerder gezien? Wat was ze toch verschrikkelijk onoplettend en dom, oh zo dom. Dat ze als leider zo’n stomme fout had kunnen maken, ze hoorde dingen snel op te vangen, snel te zien. Er bleek dus een pad te zijn. Geërgerd gromde ze en sloot ze haar ogen, haar kop liet ze met een smak op de grond vallen terwijl ze haar ene poot op haar voorhoofd legde. Ze had even goed een pad kunnen beklimmen in plats van de steile rots. Dit was gewoonweg verschrikkelijk. Ronduit… Ze had er gewoon geen woorden meer voor. Luna veranderde weer in een mens en wierde een tas op haar rug. Ze voelde de nieuwsgierige blik van de man in haar huid branden, maar ze negeerde hem. Want ze had het gevoel dat hij haar ging vragen of ze daadwerkelijk naar boven geklommen was en daar wilde ze niet aan herinnerd worden. Het mens zal het waarschijnlijk erg dapper en moedig vinden, maar voor een magisch wezen –en vooral als je een leider bent- was het nogal een faal. Luna snuffelde even in de lucht, wat er waarschijnlijk nogal vreemd uit zag in haar mensenvorm maar niet veel later pikte ze Jace’ spoor op. Luna besloot om het te volgen, aangezien het steeds verser werd naarmate ze verder ging, was ze de juiste richting uit gegaan. Ondertussen keek ze onder de indruk rond. Het was hier zo mooi, zo rein en zo puur. Niet dat ze iets anders verwacht had van een plek waar engelen leven. De engelen die ze tegen kwam schonken haar steeds een glimlachje dus glimlachte ze terug. Tja, wat had je anders verwacht van een engel? Ze waren de liefheid zelve. Ze was wel blij dat ze hier was, hier werd ze niet de hele tijd behandeld als een leider, maar had ze eindelijk eens wat rust. Hier werd ze niet meer herinnerd aan haar rang. Het voelde opluchtend. Natuurlijk hield ze er van de roedel te leiden, maar in het begin was het chaotisch en nu had ze rust nodig. Uiteindelijk stopte Jace zijn spoor bij een kasteelachtig gebouw met glas in lood ramen. Wel, stoppen was veel gezegd, het liep eerder naar binnen. Maar er liepen ook veel andere sporen, van vele andere engelen. Hij zal veel bezoek krijgen zeker? De deur was gigantisch, net zoals de twee deurkloppers. Het waren twee gouden leeuwenkoppen die haar intimiderend aanstaarden. Jakkes, katten, zelfs al waren ze niet echt, ze had toch een hekel aan hen. Ze nam de ring die uit de bek van één van de twee hing vast en bonkte drie keer tegen de deur, daarna deed ze een paar stappen achteruit en keek ze wat onzeker naar de deur. Het was wel een erg groot huis, wat als ze verkeerd zou zijn? Maar zijn geur was hier veel te sterk om niet zijn huis te zijn. De deur ging open en ze glimlachte wat onzeker. ”Uhm… Hoi…” Mompelde ze, maar toen ze zag dat het Jace was, werd ze weer zelfzekerder. Als ze nu hier zou staan als wolf, zou haar staart eerst laag gehangen hebben en bij het zien van zijn gezicht wat omhoog gegaan zijn en wild heen en weer kwispelen. Maar dat was nu dus niet, nu waren het enkel pretlichtjes in haar ogen en een blije glimlach. ”Dus, dit is je huis?” Ze keek nog eens naar de voorgevel. ”Het is nogal groot.” Het enthousiasme droop bijna van haar af, ze had nog nooit een groot huis gezien, wel gezien, maar toch nog nooit binnen geweest.

Jace only
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   wo jun 12, 2013 7:45 pm

Jace rekte zich uit als een kat. Heerlijk had hij geslapen. zijn king size bed was gevuld met kussens en zachte dekens, voor hem persoonlijk was dat niet echt noodzakelijk, maar ach alles om het bezoek te verwennen, nietwaar? Jace kroop langzaam uit bed, liep naar de badkamer ging even met koud water in zijn gezicht en trok een lange broek aan, hij moest snel zijn want iemand zat er aan zijn deur te kloppen. Eerst had hij gedacht om diegene gewoon te laten staan maar vreemd genoeg had hij het vermoeden dat hij beter kon gaan open doen. dus met enige tegenzin en een slenterende pas op zijn blote voeten enkel gehuld in een losse broek die om zijn heupen hing ging hij naar de grote eikenhouten deuren. Met een slaperig gezicht, dat toch nog verrassend knap was keek hij naar zijn bezoeker, ja Jace was net uit bed ookal was het al 12 uur gepasseerd. Hij had het gisteren nogal laat gemaakt en was pas tegen de vroege uurtjes in bed geraakt. Even ging er een verbaasde uitdrukking over jace gezicht toen hij Luna met een rugzak voor zijn deur zag staan, maar die uitdrukking maakte al gauw plaats voor een grijns van oor tot oor. "Bloempje" Sprak hij geamuseerd. ze glimlachte wat onzeker. ”Uhm… Hoi…” Mompelde ze. Jace tuitte zijn lippen en schudde zacht zijn hoofd, ondertussen tegen de deurpost leunend. "Mompelen is onbeleefd Bloempje" Sprak hij met zijn typerende spottende grijns. een grijns zoals alleen Jace dat kon. ”Dus, dit is je huis?” Ze keek nog eens naar de voorgevel. ”Het is nogal groot.” Het enthousiasme droop bijna van haar af, hij haalde zijn schouders op. "Het is wel aardig ja." Sprak hij nonchalant. "Ik zou je wel binnen willen laten, maar je zit onder de modder en dit." Hij boog naar voren en haalde een takje uit haar haar dat hij even voor haar neus liet bungelen voor hij het weggooide. "Hoort daar niet" Zei Jace voor hij even geeuwde. Pas toen begon het hem te dagen waarom ze er zo bij liep, een duivelse  grijns speelde om zijn lippen. "Laat me raden Bloempje? Je had het pad niet zien liggen? Wat jammer nou, maar wees gerust je bent niet de enige die dat pad wel eens over het hoofd heeft gezien, je hoeft je dus niet dom te voelen, of dood te schamen.....Of nee! Wacht! Je bent wel de enige." Sprak hij grinnikend voor hij terug in zijn huis liep, zijn hand nonchalant naar haar opstekend, "Kom maar naar binnen Bloempje" Sprak hij, naar de keuken benent voor hij zichzelf wat kruidenthee maakte en er een geut whiskey in goot. "En, waar heb ik deze eer aan te danken?" Vroeg hij, van zijn versterkte thee slurpend.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   vr jun 14, 2013 8:39 pm

Hij grijnsde van oor tot oor. Het verbaasde haar nog steeds dat zijn gezicht zo niet bleef staan. "Bloempje" Hoorde ze hem zeggen. Wel, dit was best… Awkward. Ze stond hier voor de deur van een dude die ze niet al te goed kende. Maar ze was toe aan wat rust en ‘vakantie’. ”Uhm… Hoi…” Mompelde ze met een onzeker glimlachje. Hij leunde wat tegen de deurpost, tuitte zijn lippen en schudde zachtjes zijn hoofd. "Mompelen is onbeleefd Bloempje" En daar had je het weer, die typische grijns van hem, een grijns zoals geen ander kon hebben. Luna rolde met haar ogen. ”Heb ik je dan ooit verteld dat ik beleefd ben?” Ze grinnikte zachtjes en keek dan nog eens naar de voorgevel van zijn woonplaats. ”Dus, dit is je huis?” Wel, voor haar leek het niet meer op een huis, maar op een gigantisch kasteel. “Het is nogal groot.” Maar ondanks dat, was ze toch enthousiast. Ze kwam zelden in grote huizen. Hij haalde zijn schouders op alsof het niets was. "Het is wel aardig ja." Tssss, typisch. "Ik zou je wel binnen willen laten, maar je zit onder de modder en dit." Hij haalde een takje uit haar bruine lokken en liet het even voor haar ogen bungelen. Vervolgens gooide hij het weg. "Hoort daar niet" Luna begon licht te blozen. Juist ja, haar klim. Gelukkig had hij het niet door. Oh, te vroeg gejuicht. "Laat me raden Bloempje? Je had het pad niet zien liggen? Wat jammer nou, maar wees gerust je bent niet de enige die dat pad wel eens over het hoofd heeft gezien, je hoeft je dus niet dom te voelen, of dood te schamen.....Of nee! Wacht! Je bent wel de enige." Eerst voelde ze zich opgelucht en was ze blij dat ze niet de enige was. Tot dat het bleek dat hij maar wat grapte. Ze keek hem lichtelijk geïrriteerd aan. ”Aan jou heb ik toch ook niets op dit soort momenten.” Zuchtte ze mompelend. Hij liep het huis binnen en stak zijn hand op, wenkte haar. "Kom maar naar binnen Bloempje" Ze volgde hem en vanaf het moment dat ze binnen was schoten haar kijkers over de hele ruimte. Het was zo groot en mooi. Met haar mond een klein beetje open volgde ze hem slenterend. Uiteindelijk kwamen ze ergens uit wat de kuiken moest zijn. De geur van verse kruiden gemengd met de scherpe geur van oude eiken vaten drong haar neus binnen. Ze wist meteen wat het was; kruidenthee en whiskey. Ze keek naar Jace die van zijn thee slurpte. "En, waar heb ik deze eer aan te danken?" Luna ging nog wat dichter bij en haalde haar schouders op. ”Ik wat rust nodig dus besloot ik naar hier te komen aangezien er veel zijn die in dit gebied rust komen opzoeken. Aangezien ik hier nog nooit geweest ben, heb ik je spoor maar gevolgd en dat bracht me naar hier.” Maar niet enkel de geur van kruidenthee met whiskey merkte ze op, ook vele andere geuren van andere wezens. Bezoekers. Er was er gisteren nog ééntje langs geweest aangezien ze een redelijk vers spoor rook. Blijkbaar was hij populair, maar ze ging er niet achter vragen. Bij hem wist je maar nooit, zijn emoties waren nog wisselvalliger dan het weer. ”Heb je toevallig nog ergens een plekje vrij waar ik kan verblijven. Desnoods slaap ik wel op de sofa. Maar als je wil heb je geen last van me.” Luna leunde wat tegen het aanrecht en staarde wat in het rond, vervolgens keek ze weer naar Jace zijn kop met de vloeistof in. ”Ik snap echt niet wat je daar lekker aan vind… Je hebt de thee vermoord…” Ze keek naar Jace alsof hij één of andere gekke moordenaar was. Luna at wel groenten, maar toch verkoos ze vlees. Hoewel ze veel van thee hield. ”Moordenaar.” Lipte ze plagend waarna ze grijnsde. Wat was het toch leuk hem te plagen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   zo jun 16, 2013 12:08 pm

 Luna rolde met haar ogen. ”Heb ik je dan ooit verteld dat ik beleefd ben?” Ze grinnikte zachtjes en keek dan nog eens naar de voorgevel van zijn woonplaats. "Dat niet nee, maar ik had het wel verwacht van zo'n frêle dame." Sprak hij met een plagende en spottende knipoog. Ze keek hem lichtelijk geïrriteerd aan. ”Aan jou heb ik toch ook niets op dit soort momenten.” Zuchtte ze mompelend.  Nadat hij haar er lekker had ingewreven hoe dom haar acties wel niet geweest waren. "Daar vergis je je bloempje, mijn plagerijen zorgen er net voor dat je volgende keer beter oppast, en je omgeving beter in de gaten houdt." Sprak hij op een onderwijzende toon, alsof hij dit gebazel daadwerkelijk meende. Jace had geen zin om bij de deur te blijvens taan en gebood luna daarom ook om hem te volgen naar de keuken. daaar goot hij zichzelg een sterk drankje in, wachtend op een uitleg voor haar aanwezigheid hier. Luna ging nog wat dichter bij en haalde haar schouders op. ”Ik wat rust nodig dus besloot ik naar hier te komen aangezien er veel zijn die in dit gebied rust komen opzoeken. Aangezien ik hier nog nooit geweest ben, heb ik je spoor maar gevolgd en dat bracht me naar hier.” Jace knikte en nam nog een slok van zijn thee, waar doelde ze op? ”Heb je toevallig nog ergens een plekje vrij waar ik kan verblijven. Desnoods slaap ik wel op de sofa. Maar als je wil heb je geen last van me.” Luna leunde wat tegen het aanrecht en staarde wat in het rond, aha daar had ze dus op gedoelt, ze wilde bij hem intrekken. God! Ze wilde bij hem intrekken!  vervolgens keek ze weer naar Jace zijn kop met de vloeistof in. ”Ik snap echt niet wat je daar lekker aan vind… Je hebt de thee vermoord…” Ze keek naar Jace alsof hij één of andere gekke moordenaar was. ”Moordenaar.”Lipte ze plagend waarna ze grijnsde. Jace rolde met zijn ogen. "Ik vermoord deze thee niet, ik geef hem enkel wat meer pit." Sprak hij met een grijns voor hij het goedje in een keer naar achteren gooit. Hij wandelde naar haar toe en boog zich lichtelijk naar voren zodat hij haar recht kon aankijken. "Trouwens bloempje, het is niet erg slim om je nieuwe huisbaas een moordenaar te noemen." Zei hij grijnzend voor hij haar tas over zijn schouder gooide en naar een kamer toe slenterde. Hij opende het vertrek en keek naar de haast compleet witte kamer, naar het grote hemelbed overladen met kussens. Hij gooide haar  tas op het bed. "Je kan hier slapen" Sprak Jace met een zucht.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   di jun 18, 2013 12:10 pm

Hoe hij die twee met het sterke goedje er bij binnen kreeg, begreep ze maar niet.  ”Ik snap echt niet wat je daar lekker aan vind… Je hebt de thee vermoord…” Met een blik alsof hij één of andere psychopatische moordenaar was, keek ze hem aan. “Moordenaar” lipte ze nog eens naar hem waarna ze grijnsde. Jace rolde met zijn ogen. . "Ik vermoord deze thee niet, ik geef hem enkel wat meer pit." Hij dronk zijn –volgens Luna- vermoorde thee op en boog lichtjes naar voren en keek haar recht aan. . "Trouwens bloempje, het is niet erg slim om je nieuwe huisbaas een moordenaar te noemen." Hij zwierde haar tas over zijn schouder en wandelde de kamer uit. Luna besloot om maar gewoon te volgen. Langs de ene kant vond ze het vreemd dat ze bij hem zou blijven voor een tijdje, maar langs de andere kant was ze ook enthousiast. Nog steeds verwonderd keek ze rond terwijl ze hem volgde. Het was zo groot en mooi. Ze vroeg zich af hoe ze hier haar weg zou moeten onthouden. Uiteindelijk opende Jace een deur. Toen Luna binnen kwam, viel haar mond een klein beetje open van verbazing. De kamer was bijna compleet wit. Er stond een gigantisch hemelbed in dat voor de helft bedekt was met kussens. Jace gooide haar tas op het bed. "Je kan hier slapen" Luna knikte wat afwezig “Bedankt..” mompelde ze. Terwijl ze rond staarde wandelde ze naar het bed, maar ze had niet gezien dat er een tapijt was. Door haar onoplettendheid struikelde ze over het tapijt en belandde op het bed waar ze nog eens omhoog veerde. Ze kon een kreetje net niet bedwingen. Dit was verschrikkelijk gênant. Luna draaiçde zich meteen op haar rug, leunde met haar ellebogen op de matras en strekte zich verder uit. ”Dat had je niet gezien, er is daarnet niets gebeurd. Allemaal een illusie.” Sprak ze snel met een onschuldige grijns op haar gezicht. Ze schraapte haar keel en ging recht zitten. Er kwamen hier blijkbaar wel veel anderen over de vloer. Zo veel verschillende geuren, het leek wel een schilderij van een kleuter die voor het eerst met verf mag werken. ”Je hebt wel vaak bezoek hier, het is hier echt een kakofonie van geuren…” Ze liet zich weer op het bed vallen en staarde naar de bovenkant van het hemelbed. De matras lag gewoon geweldig. ”En mister Jace, zijn er bepaalde regels waar ik me aan moet houden of dingen die ik moet weten?” Zei ze terwijl ze geboeid naar de hemel van het hemelbed staarde.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   do jun 20, 2013 5:31 pm

Jace keek naar de kamer waar hij haar een plaats had gegeven. Hier kon ze wel blijven, hij zelf gebruikte deze kamer toch nooit en ach wie was hij om haar in zijn huis te weigeren? ze was hier beter af dan bij die vader van haar, god wat wilde hij die zak graag in elkaar timmeren. Maar nee, hij moest zich inhouden, hij moest zijn emoties in de hand houden, zijn kalmte bewaren. Blijkbaar wist Bloempje dus niet hoe ze overweg moest met een tapijt, ze was nog maar net in de kamer of ze haalde al een van haar beroemde idiote stunts uit, wie weet gingen mensen ooit nog wel eens een spreekwoord of een werkwoord naar haar maken, zoals Luna-en, betekenis is vrij simpel : ongelofelijk domme dingen doen. Ja, dat kon nog wel eens gebeuren, mensen verzonnen toch de vreemdste woorden. Met een plof belandde ze op het bed en probeerde ze haar -toch al niet bestaande zelfwaarde - wat te herstellen door zich snel te richten en naar hem te kijken. God kon dit meisje geen vijf minuten zonder lompigheid functioneren? Ach ja, het was vermakelijk dus misschien mocht ze er wel gewoon mee doorgaan. ”Dat had je niet gezien, er is daarnet niets gebeurd. Allemaal een illusie.” Sprak ze snel met een onschuldige grijns op haar gezicht. Jace stak een vinger op en wiebelde die heen en weer als een leraar die zijn leerling betrapte op een fout antwoord. "Mocht je willen Bloempje, je bent een wolf, geen heks dus de kans dat jij illusies kan creëren in nog minder dan nihil." Sprak hij met een glimlach/grijns. ”Je hebt wel vaak bezoek hier, het is hier echt een kakofonie van geuren…” Ze liet zich weer op het bed vallen en staarde naar de bovenkant van het hemelbed. Hij grinnikte en kwam dichterbij. "Ach ik moet toch iets te doen hebben 's nachts? aangezien een engel in principe niet hoeft te slapen, en je weet wat ze zeggen bloempje variatie is gezond." Sprak hij grijnzend. Hij kwam dichterbij, leunde over haar heen zijn handen op haar polsen, zijn gezicht gevaarlijk dichtbij. "Maar ach wie weet, nu jij hier bent is bezoek wel niet meer nodig." Zijn ogen glommen gevaarlijk, zijn grijns verbreedde voor hij na grinnikend van haar af gleed. "Nee bloempje, ik plaag je maar, je bent niet....hoe zal ik het zeggen smaakvol genoeg." Sprak hij met getuitte lippen en een vals grijnsje. Oké dat was een leugen een grove grote leugen. Ze was aantrekkelijk, meer dan aantrekkelijk zelfs maar dat zou hij haar echt niet gaan vertellen. ”En mister Jace, zijn er bepaalde regels waar ik me aan moet houden of dingen die ik moet weten?” Zei ze terwijl ze geboeid naar de hemel van het hemelbed staarde. Jace dacht na en begon te ijsberen. Regels? hmmmm daar moest hij eens over denken. "Eens zien, me niet storen als ik niet gestoord wil worden, niet op het tapijt plassen, niet kwijlen op de kussens, en geen vuile pootsporen op de vloer achterlaten, dat zijn de regels, voor nu." Sprak hij nog met een kleine grijns haar nog steeds aanstarend.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   za jun 22, 2013 7:16 pm

Als een leeraar wiebelde hij zijn vinger heen en weer. "Mocht je willen Bloempje, je bent een wolf, geen heks dus de kans dat jij illusies kan creëren in nog minder dan nihil." Ze trok een wenkbrauw op. ”Weet  je wel zeker dat ik een wolf ben? Misschien is dat ook een illusie en ben ik eigenlijk een heks.” Het viel haar op dat hier erg veel geuren waren, verse geuren. ”Je hebt wel vaak bezoek hier, het is hier echt een kakofonie van geuren…” Ze staarde naar boven terwijl ze nu plat op haar rug lag. "Ach ik moet toch iets te doen hebben 's nachts? aangezien een engel in principe niet hoeft te slapen, en je weet wat ze zeggen bloempje variatie is gezond." Luna verstijfde even. Wat zei hij nu? Wel, ze bedoelde niet dat soort bezoek, maar als hij het zo opvatte. Hij leunde over haar heen, zorgde dat ze niet weg kon door zijn handen op haar polsen te zetten en zijn gezicht was dichtbij. Té dichtbij naar haar zin. Ze wilde achteruit gaan, maar dat ging niet aangezien er een matras onder haar lag, en weg schuiven ging ook niet omdat hij haar polsen vast had. Onbewust hield ze haar adem in. Véél te dichtbij. "Maar ach wie weet, nu jij hier bent is bezoek wel niet meer nodig." Ze schrok zo hard dat haar mond open viel van verbazing en haar ogen groot werden. Wát zei hij nu net? Ze herstelde zichzelf weer meteen en deed haar mond weer dicht. Ze hoopte voor hem dat hij snel van haar af ging, of ze zou daar persoonlijk voor gaan zorgen. Zachtjes zuchtte ze opgelucht toen hij van haar af gleed. "Nee bloempje, ik plaag je maar, je bent niet....hoe zal ik het zeggen smaakvol genoeg." Ze keek hem zuur aan en trok in een snelle beweging haar schoen uit, die slingerde ze naar zijn hoofd. ”Hoe durf je me niet smaakvol te noemen!” Vervolgens maakte ze nog een ‘pfhuh’ geluidje en ze ging weer verder met het bestuderen van het plafond van het hemelbed. ”En mister Jace, zijn er bepaalde regels waar ik me aan moet houden of dingen die ik moet weten?” Het duurde even voor ze een antwoord kreeg. Wel, denken ging bij hem blijkbaar ook niet snel. "Eens zien, me niet storen als ik niet gestoord wil worden, niet op het tapijt plassen, niet kwijlen op de kussens, en geen vuile pootsporen op de vloer achterlaten, dat zijn de regels, voor nu." Langzaam ging ze recht zitten terwijl ze hem met een zure blik aanstaarde. ”Ik weet mijn manieren wel, ik ben geen kwispelende vlooienbaal die te dom is om te weten wat ie moet doen en daarom maar kunstjes gaat doen om voedsel te krijgen. Als je je handen nog wil houden.” Haar blik gleed naar zijn handen. ”Kun je me maar beter niet meer met een hond gaan vergelijken.” Met een sierlijke sprong stond ze recht en rechtte haar rug. De uitdrukking op haar gezicht was weer vriendelijk en aardig zoals gewoonlijk. ”Ik ga dit dorp stad ding wat verkennen, misschien tot later.” Met sierlijke passen wandelde ze verder, onderweg raapte ze haar schoen op en trok deze aan. In de gang keek ze van links naar rechts. Maar om de omgeving te verkennen, moest ze eerst de uitgang vinden. Ze zuchtte zachtjes en koos een richting. Blijkbaar de foute richting want ze kon de uitgang maar niet vinden. Geïrriteerd gromde ze eens. Wel, misschien werd het eens tijd om wat deuren open en dicht te doen. De eerste deur die ze open deed, was niet bepaald degene die ze moest hebben. Het was een ander vertrek. Ze liep wat verder naar een andere deur, ook deze opende ze. Nope, het was een badkamer. Ze keek nog eens naar de gang en zuchtte. Wat ging ze nog lang bezig zijn. Het viel haar op de op het einde van de gang een grote, dubbele deur was. Misschien was het die? Met nieuwe hoop ging ze naar de deur toe en zwaaide hem open. Maar er was iets compleets anders dan ze verwacht had. Het was een gigantische inloopkast vol met prachtige jurken. Ze waren in verschillende kleuren, maar bleken wel allemaal van één dezelfde maat te zijn. Wat moest Jace nu met jurken? Ze fronste haar wenkbrauwen en hield haar hoofd schuin terwijl ze naar de jurken staarde. Zou hij ze dragen? Nee, er ging hier de geur van een vrouw die stilaan begon te vervagen. Wel, de geur was dan nog wel redelijk sterk, maar ze rook dat het lang geleden was dat deze dingen nog gedragen waren. Niet echt oplettend bleef ze naar de dingen staren.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   do jun 27, 2013 8:39 pm

Luna, lieve, lieve Luna, ze bracht meteen wat leven in zijn anders zo kalme huis. Hij vond het fijn, hij vond het toch zo fijn dat ze hier was. Hij wilde dat ze voor altijd bleef, dat ze hier bleef dicht bij hem, veilig. Wacht. Wat was hij nu aan het denken? Hij mocht niet zo denken. Hij wilde niet zo denken. Ze was gewoon een meisje als een ander, een opdracht, iets dat hij moest beschermen, meer niet.
Ze trok een wenkbrauw op. ”Weet je wel zeker dat ik een wolf ben? Misschien is dat ook een illusie en ben ik eigenlijk een heks.” Hij grinnikte zacht, richtte zijn blik op naar de hemel. “Bloempje ik ken je al van toen je nog niet zindelijk was, ik had het echt wel geweten als je een heks was.” Sprak hij met een zucht en een grijns. Meiden, ze moesten altijd hun gelijk hebben. Maar ach, hij was geen haar beter. Hij kon het niet laten, hij kon het gewoon niet laten om haar even flink te plagen en ergens vond hij het gewoon fijn om zo dicht bij haar te zijn om haar zachte geur op te snuiven, in haar zachte ogen te staren, bijna had hij zijn lippen op de hare gedrukt, maar hij had zichzelf kunnen inhouden, het verhult met een grap en een belediging. Hij mocht zich niet laten vangen door haar, door haar lieve ogen, haar zachte huid, haar geweldige karakter. Stop. Stop Jace. Stop! Hij mocht zo niet denken aan deze meid, nee het kon gewoon niet liefde was niets voor hem het zou hem alleen maar kapot maken. Ze keek hem zuur aan en trok in een snelle beweging haar schoen uit, die slingerde ze naar zijn hoofd. ”Hoe durf je me niet smaakvol te noemen!” Vervolgens maakte ze nog een ‘pfhuh’ geluidje en ze ging weer verder met het bestuderen van het plafond van het hemelbed. Ace ving de schoen in de lucht, hield hem tussen wijs – en duimvinger vast. “En je voeten mag je ook wel eens wassen, pfoe wat een stank.” Sprak hij iets knorriger dan bedoeld was. Jace was op zijn hoede, wilde uit deze kamer voor hij zich niet kon bedwingen en naar haar toe ging, haar overlade met complimentjes en door haar zachte haren zou strelen, dat kon hij zichzelf niet gunnen. Dat wilde hij zichzelf niet gunnen. Langzaam ging ze recht zitten terwijl ze hem met een zure blik aanstaarde. ”Ik weet mijn manieren wel, ik ben geen kwispelende vlooienbaal die te dom is om te weten wat ie moet doen en daarom maar kunstjes gaat doen om voedsel te krijgen. Als je je handen nog wil houden.” Haar blik gleed naar zijn handen. ”Kun je me maar beter niet meer met een hond gaan vergelijken.” Met een sierlijke sprong stond ze recht en rechtte haar rug. De uitdrukking op haar gezicht was weer vriendelijk en aardig zoals gewoonlijk. Jace rolde met zijn ogen, hij was niet van plan om op ahar woorden te reageren, hij zag eht nut er niet van in en hij wilde weg, weg van haar zodat hij tot rust kon komen. ”Ik ga dit dorp stad ding wat verkennen, misschien tot later.” Met sierlijke passen wandelde ze verder, onderweg raapte ze haar schoen op en trok deze aan. Jace volgde haar nog even tot ze de kamer uit was. God hij ging nog ellende hebben met haar, zijn eigen persoonlijke vloek. Het was rustig, voor heel even had hij rust. Helaas duurde dat moment niet lang.
Hij hoorde een geluid, was ze al terug? Ze was sneller dan hij verwacht had. Maar waar zat ze? Hij ging naar haar opzoek keek in iedere kamer tot hij weer een geluid hoorde, ze was toch niet, Oh god! Ja ze zat, neee! Ze zat in haar kamer, In Lilith’s kamer, van alle kamers had ze net die genomen. Verdomme! Meteen rende hij de hal door, zijn spieren gespannen, zijn adem gejaagd. Hij zag haar in de grote kast. “WAT DOE JE?!” Schreeuwde Jace voor hij haar met een woeste ruk uit de kast trok en die meteen sloot, Jace was overstuur zwaar overstuur, hij had niet door hoeveel kracht hij net had gezet en hoe hij Luna letterlijk op de grond had gesmeten. De deur was weer gesloten en langzaam werd hij iets rustiger, wist hij zijn aandacht weer op Luna te richten. Pas nu zag hij dat hij haar vast pijn had gedaan, geschrokken keek hij haar aan. “Lu..Luna het spijt me…Ik wilde je geen pijn doen.” Stotterde hij, Jace zag er kwetsbaar uit, als een kleine jongen, zo zagen mensen hem nooit, ze zagen hem altijd als de arrogante zelfverzekerde zak, maar nu nu was daar niet van over. Jace was niet in staat om nog te bewegen, langzaam zakte hij tegen de gesloten deuren in elkaar, staarde met een lege blik voor zich uit. Hij had Luna pijn gedaan, hij had naar haar geschreeuwd, hij had haar op de grond gegooid, hij was vreselijk.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   do jun 27, 2013 11:01 pm

Ze was zo verbaasd dat ze Jace niet eens hoorde aankomen. Waarom had hij dit? Tot wie behoorde dit allemaal? Waar diende de kleden voor? Ze had zo veel vragen. “WAT DOE JE?!” Schreeuwde hij woest. Luna werd uit haar gedachten gezogen en voor ze het wist lag ze op de grond. Ze wilde naar hem grommen en vragen waar voor dit goed was, tot ze hem eens goed bekeek. Al zijn spieren waren gespannen en zijn borstkas ging gejaagd op en neer en dat kwam niet door het rennen. Ze werd overspoeld door medelijden en een schuldgevoel. Toen hij de deur gesloten had zag ze hoe hij langzaamaan rustiger werd. Wat had ze gedaan? Ze had gewoon vanaf het begin die kastdeur al dicht moeten doen in plaats van er naar te staan kijken. Hij richtte zijn aandacht weer op haar en keek geschrokken. Pas nu drong het tot haar door dat ze haar pols bezeerd had door haar val te breken. Maar dat maakte haar iets uit, vast maar een kleine verstuiking, ze was wel wat meer gewend. “Lu..Luna het spijt me…Ik wilde je geen pijn doen.” Hij zag er zo gebroken uit, zo had ze hem nog nooit gezien. Hij zag eruit als een kristallen vaas die met volle kracht op de grond gegooid is en nu in stukjes uiteen spat. Hij zakte tegen de kastdeur op de grond en staarde glazig voor zich uit. Zijn scherven lagen overal op de grond, hij was gebroken en dat was haar schuld omdat zij weer nieuwsgierig geweest was. Daarom was het haar taak om de scherven weer bij elkaar te rapen en weer vast te lijmen. Een troostende glimlach verscheen op haar gezicht terwijl ze op stond en naar hem toe ging. ”Maak je geen zorgen om mij, ik kan wel tegen een stootje.” Zei ze zachtjes voor ze hem in haar armen nam, voorzichtig, bang om de scherven verder te breken. Ze had medelijden met hem, zelfs al wist ze niet wat er aan de hand was. Als een moeder die haar kind suste, gaf ze hem een kus op zijn kruin. ”Sorry dat ik je persoonlijke domein betreden had. Het was niet mijn bedoeling.” Met haar vingers streelde ze zachtjes, troostend over zijn rug. Ze wilde hem zo niet zien, niet op deze gebroken manier. Dit was niet de Jace die ze kende, en het was de Jace die ze ook liever niet zou willen kennen. Natuurlijk was ze bezorgd om hem en had ze medelijden met hem. Maar toch zag ze liever die grijns op zijn gezicht met die ondeugende ogen in plaats van deze lege, glazige blik. Ergens voelde dit vreemd omdat ze wist dat hij haar beschermengel was, en toch had zij opeens de drang gekregen hem te beschermen. Hij was als een broer voor haar, niet meer en niet minder en dat zou altijd zo blijven. Ookal kende ze hem nog niet zo lang. ”Gaat het een beetje met je?” Vroeg ze terwijl ze stopte met over zijn rug te strelen en troostend naar hem glimlachte.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   vr jun 28, 2013 7:25 pm

Hij had haar pijn gedaan, hij had haar echt pijn gedaan, hij had zijn bloempje pijn gedaan. Waarom? Waarom speelde Lilith na al die tijd nog steeds met zijn geest? Waarom hechte hij nog steeds zoveel belang aan haar kleding? Aan haar geur? Waarom werd hij helemaal woest toen Luna deze bijna had doen vervagen? Jace wist het niet, hij begreep het niet, hij begreep zichzelf niet. Het besef haar pijn gedaan te hebben maakte hem misselijk, hij walgde ervan, walgde van zichzelf, hij zakte in elkaar, zijn blik was glazig. Jace was een gebroken man een wezen dat alles verschool achter een masker van arrogantie en stoerheid. Dat masker was nu gebroken, afgevallen.
Zijn herinneringen brachten hem terug, hij was gelukkig geweest, toch zo gelukkig geweest met zijn engel, ze had meer dan vijf eeuwen bij hem geleefd, aan zijn zijden gestaan, samen met hem gevochten. Tot ze meegenomen werd, hij had haar moeten beschermen, hij had haar verdomme moeten beschermen maar toen hij haar wilde redden was het al te laat, ze was een demoon geworden, hij had haar moeten doden, dat zou ze gewild hebben, maar hij kon niet, hij kon niet naar het gezicht van zijn liefelijke engel kijken en haar doden, hij was niet in staat om dat te doen. En nu, nu kwelde ze nog steeds zijn geest.
Een troostende glimlach verscheen op haar gezicht terwijl ze op stond en naar hem toe ging. ”Maak je geen zorgen om mij, ik kan wel tegen een stootje.” Zei ze zachtjes voor ze hem in haar armen nam, voorzichtig, het was vreemd om haar zo te zien, zo zorgzaam en lief voor hem. Ze was nog nooit vrijwillig zo dicht bij hem geweest. Het voelde vreemd, en toch oh zo goed. Hij wilde haar zo graag dicht bij hem hebben, hij wilde haar, haar alleen, voor altijd. Hij voelde haar zachte lippen op zijn donkere lokken, god wat wilde hij die lippen, hij wilde er met zijn vinger over gaan, de zachte welving ervan voelen voor hij ze zelfs zou proeven. Nee stop. Hij kon zo niet denken, dat was fout, liefde was fout. Een troostende glimlach verscheen op haar gezicht terwijl ze op stond en naar hem toe ging. ”Maak je geen zorgen om mij, ik kan wel tegen een stootje.” Zei ze zachtjes voor ze hem in haar armen nam, voorzichtig. Zachtjes schudde hij zijn hoofd. “Het maakt niet uit Luna, ik had het moeten zeggen…” ja het was zijn schuld hij had nooit gezegd dat ze daar niet binnen mocht, het was zijn schuld, allemaal zijn schuld. ”Gaat het een beetje met je?” Vroeg ze terwijl ze stopte met over zijn rug te strelen en troostend naar hem glimlachte. Hij keek haar lichtelijk vervreemd aan voor hij iets van zijn hardheid terug kreeg. “Je bent gewond” Sprak hij voor hij opstond en haar zonder pardon optilde. Hij droeg haar naar haar kamer en legde haar op bed. Hij zelf ging op de rand zitten en nam uiterst voorzichtig haar gewonde pols vast, langzaam bracht hij deze naar zijn lippen en drukte er een zachte kus op, terwijl zijn lippen haar huid raakte kwam er een prachtige gouden gloed van onder haar huid.* ze werd geheeld.
Jace lied haar hand weer zakken en keek haar aan, streelde het haar zachtjes uit haar gezicht. “Het spijt me, het zal nooit meer gebeuren.” Sprak hij zacht, nee hij zou Luna niet nog eens pijn doen. Hij zou ervoor zorgen dat ze veilig was, dat niemand haar ooit nog pijn deed. Hij glimlachte zachtjes naar haar voor hij opstond. “Ik kom straks nog wel even bij je kijken, en ik zorg wel voor eten, of je kan zelf eens kijken in de keuken liggen nog wel restjes.” Sprak hij voor hij de kamer uit liep en in zijn eigen kamer gitaar begon te spelen. Jace speelde in het donker met zijn rug naar de open deur. Zijn ogen waren gesloten zijn stem klonk rauw.

*http://www.youtube.com/watch?v=h9rxgSV-rEE (ergens op einde zo van die stralen C;)






Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   di jul 02, 2013 10:31 am

Hij schudde zijn hoofd. “Het maakt niet uit Luna, ik had het moeten zeggen…” Luna schudde haar hoofd en sloot haar ogen terwijl ze hem dichter tegen haar aan trok. Met haar vingers streelde ze zachtjes over zijn rug om hem wat te kalmeren. Wat had ze gedaan? Ze had hem helemaal gebroken. Dit wilde ze niet, zo wilde ze hem niet zien. Ze zou er alles om willen doen om weer de ‘oude’ Jace te zien. Jace met die ene grijns op zijn gezicht en zijn arrogante opmerkingen. Ze zou hem zelfs nog liever woedend zien, gewoon alles behalve dit. Ze stopte met hem te strelen en wierp hem een troostende glimlach toe. ”Gaat het een beetje met je?” Vroeg ze zachtjes. Hij antwoorde niet, keek haar enkel met een vreemde blik aan. In zijn ogen vond ze allemaal verschillende emoties, maar het was zo’n warboel dat ze het niet kon plaatsen. “Je bent gewond” Ze schrok heel even van zijn stem die haar uit haar gedachten haalde en voor ze het wist tilde hij haar op. Eerst wilde ze tegen hem in gaan, maar ze besloot het uiteindelijk toch maar niet te doen. Hij voelde zich al zo slecht dus was het misschien beter om hem niet tegen te spreken. Met een zachte zucht legde ze haar hoofd tegen zijn borstkas aan terwijl ze haar ogen geslote hield. Wat een dag, wat een vermoeiende dag. Toen hij haar op haar bed legde, opende ze haar ogen weer. Met nieuwsgierige kijkers keek ze hem aan. Hij ging op de rand zitten en nam haar pols vast. Hij bracht zijn lippen naar haar pols toe. Een beetje verward keek ze naar zijn handeling. Wat was hij bezig? Toen zijn lippen haar huid raakten, kwam er een gouden gloed tevoorschijn die verschillende vormen creëerde. Verbaasd keek ze er naar. Het was prachtig. Hij ging weer recht zitten en met haar mond een klein beetje open staarde ze naar het goud dat stilaan vervaagde. Toen hij een haar uit haar gezicht streelde, keek ze hem weer aan. “Het spijt me, het zal nooit meer gebeuren.” Het duurde eventjes voor de woorden tot haar door drongen. ”Jace… Je kon er niets aan doen en ik ben wel wat meer gewend. Je hoeft je er echt niet zo druk om te maken. Het is oké, je kon er niets aan doen.” Voor hij op stond glimlachte hij lichtjes. “Ik kom straks nog wel even bij je kijken, en ik zorg wel voor eten, of je kan zelf eens kijken in de keuken liggen nog wel restjes.” Luna knikte en keek na hoe hij de kamer uit liep. Ze liet haar met een plof op haar rug vallen. Door de zachte matras veerde ze nog lichtjes na. Hij was zo anders dan ze dacht dat hij was. Ze dacht dat hij gewoon één brok arrogantie was en de rest hem eigenlijk niets kon schelen. Maar eigenlijk was hij erg zorgzaam. Ze dacht dat hij heel dat beschermengelgedoe tegen zijn zin deed, dat hij helemaal niets om haar gaf. Maar dat was niet zo, hij had al die tijd een masker op staan en nu had ze zijn echte kant leren kennen. Ze was door zijn muur door gebroken en om de een of andere reden voelde dat fout. Ze voelde zich alsof ze een misdaad gepleegd had. Het geluid van een gitaar en een rauwe stem trok haar aandacht. Langzaam ging ze recht zitten en luisterde er naar. Het was Jace. De nieuwsgierigheid sleepte haar uit bed en lichtvoetig wandelde ze door de gangen naar het geluid toe. De deur stond nog open en in de kamer zag ze dat Jace op zijn gitaar speelde terwijl hij zong. Ze leunde tegen de deurpost en keek hem aan terwijl ze naar zijn gezang luisterde. Haar ogen stonden droevig. ”Jace…” Fluisterde ze zo zacht als een zucht, maar het was luid genoeg om te horen. Geschrokken rechtte ze haar rug, had ze dat nu net luidop gezegd? Hij zou haar zien, hij zou waarschijnlijk kwaad zijn omdat ze hem stond te bespieden. Vluchtig keek ze naar de grond. ”S-sorry… Ik.. euhm.. Ik zal wel weg gaan en je met rust laten…”Langzaam draaide ze zich om om weg te gaan.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   di jul 02, 2013 8:59 pm

Jace voelde zich vreselijk, als een dier dat overreden was door een truck, als een bloem die verging, als een mier onder een vergrootglas als, als, zoveel gepijnigde dingen tegelijkertijd. Hij wist niet dat hij zich nog zo kon voelen hij had gedacht dat hij die emoties uit zich had gebrand, dat hij niet in staat was tot zulke gevoelens, niet na Lilith. Jace had zo zijn best gedaan, zo hard geprobeerd om zich af te sluiten. Om een emotieloze zak te worden, een arrogante kwal, iemand die van dag tot dag leefde, zorgeloos was en met niets of niemand rekening hield. Zo was hij niet. Ook al deed hij zo zijn best. Zo kon hij niet zijn.
Hij had alleen maar oog voor haar. Dat had hij altijd. En nu, nu was zijn aandacht gefocust op haar wonde, de wonde die hij veroorzaakt had. Hij dacht niet na, hij liet zijn hart de overhand nemen en voor hij het wist had hij haar op bed getild en had hij haar genezen. Hij wilde niet dat ze pijn had. Hij keek haar niet aan. Dat kon hij niet. Hij schaamde zich om wat hij gedaan had. Om wat hij haar aangedaan had. ”Jace… Je kon er niets aan doen en ik ben wel wat meer gewend. Je hoeft je er echt niet zo druk om te maken. Het is oké, je kon er niets aan doen.”  Zacht schudde hij zijn hoofd. “Daar zit je fout bloempje. Ik had er wel wat aan kunnen doen, ik moet je beschermen, niet je pijnigen, maar ik laat je nu alleen ik denk dat het beter voor je is om nu even niet in mijn nabijheid te zijn.” Sprak hij voor hij de kamer verliet en muziek begon te spelen. Muziek was al zou oud als het helal zelf, het kende vele vormen, Jace hield ervan. Muziek ontspande hem, hielp hem zijn emoties te uiten, hielp hem dingen te begrijpen en een plaats te geven. Zijn muziek werd verstoord door een zacht geluid. Of nou ja verstoord was niet het juiste woord, want haar stem was als een godengeschenk. ”Jace…” het woord bereikte zijn oren ookal was het nog zo zacht. Hij stopte met spelen, maar draaide zich niet om. Wat deed ze hier? ”S-sorry… Ik.. euhm.. Ik zal wel weg gaan en je met rust laten…” Een lichte glimlach speelde om zijn lippen. “Je bent wel niet echt een goede spion he Bloempje? Of begrijp je het begrip onzichtbare toeschouwer niet?” Bracht hij spottend uit voor hij opstond en naar haar toe beende. “je hoeft niet weg. Sterker nog ik wil dat je dit hoort.” Sprak hij met een grijns voor hij haar de kamer introk en haar op een stoel liet neerploffen. Zelf ging hij ook zitten met een gitaar in zijn handen. “Ik had het eigenlijk willen spelen in je slaap, je weet wel zoals mensen wel vaker engelengezang horen in hun slaap maar ach aangezien jij zo nodig mijn bestaan moest ontdekken en dan hier ook nog eens intrekt kan ik het je evengoed zo laten horen.” Een grijns sierde zijn lippen voor hij met een kuchje begon te zingen. Na het liedje keek hij haar aan, zijn ogen nieuwsgierig. “En? Vond je t wat?” Vroeg hij voor hij opstond. “Nee wacht, waarom vraag ikd at? Natuurlijk was het geweldig, ik heb het gemaakt.” Sprak hij hooghartig voor hij zijn gitaar aan de kant zette en naar de keuken beende. Jace had zijn masker weer opgezet. Een kippetje aan het spit was boven het vuur aan het garen, en net klaar toen hij aankwam. Hij haalde het eraf en sneed het in stukken, drappeerde het lekekrste vlees op twee borden en legde er wat verse groenten uit zij tuin bij. Hij dekte de tafel en ging aan het hoofd van een lange witte tafel zitten. Wachtend op Luna’s aanwezigheid. Hij hoorde voetstappen en toen ze zich bij hem aan tafel voegde keek hij haar even aan. “Over daarstraks met die jurken, vergeet dat maar, zo heb je me niet gezien.” Sprak hij in zijn oogen vlamden iets serieus en misschien zelfs dreigends op.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   vr jul 05, 2013 7:08 pm

Hij zong goed, ze zou wel uren naar zijn gezang kunnen luisteren. Maar ach, misschien kwam het ook omdat ze van muziek hield, net zoals ze van verhalen hield. ”Jace…” Zuchtte ze. Het was eruit voordat ze het wist. Heet even kreeg ze een paniekerig gevoel, hij stopte abrupt met spelen. In haar hoofd passeerde een hele trein van vloekwoorden. Maar ze vermande zich al snel weer. ”S-sorry… Ik.. euhm.. Ik zal wel weg gaan en je met rust laten…” Ze draaide zich al langzaam om om weg te gaan. “Je bent wel niet echt een goede spion he Bloempje? Of begrijp je het begrip onzichtbare toeschouwer niet? “ Godzijdank, hij was niet boos. Onbewust ontsnapte er een kleine zucht over haar lippen. Terwijl hij naar haar toe kwam draaide ze zich weer naar hem toe. “je hoeft niet weg. Sterker nog ik wil dat je dit hoort.” Verdwaasd knipperde ze een paar keer met haar ogen. ”Oh… Oké…” Nieuwsgierig keek ze hem aan. Ze schrok even toen hij haar de kamer in trok en haar richting een stoel duwde. Zelf plofte hij ook ergens neer met zijn gitaar. “Ik had het eigenlijk willen spelen in je slaap, je weet wel zoals mensen wel vaker engelengezang horen in hun slaap maar ach aangezien jij zo nodig mijn bestaan moest ontdekken en dan hier ook nog eens intrekt kan ik het je evengoed zo laten horen.” Luna grinnikte even en keek hem brandend van nieuwsgierigheid aan. Het lied was prachtig en door de tekst had ze moeite met haar tranen weg te slikken, maar het lukte haar wel. Het enige wat misschien een beetje zou opvallen was dat haar ogen harder glommen dan gewoonlijk. Na het lied keek hij haar nieuwsgierig aan. “En? Vond je t wat?” Het duurde een paar seconden voor ze haar stem vond. ”Jace het…” Maar het lukte haar niet haar zin af te maken. Het was prachtig, meer zelfs, ze had er gewoon geen woorden voor. Hij stond ondertussen al weer recht. “Nee wacht, waarom vraag ik dat? Natuurlijk was het geweldig, ik heb het gemaakt.” Een glimlach verscheen weer op Luna haar gezicht. Eindelijk was hij weer de oude, de Jace die ze kende. Hij beende de kamer uit en toen hij ver weg was en ze zeker was dat hij haar niet kon horen fluisterde ze zachtjes met een glimlach op haar gezicht. ”Welkom terug.” Ze wist niet hoe lang ze nog voor zich uit zat te staren, gewoon te nietsen. Het voelde eens goed om eventjes niets te doen, gewoon eventjes haar gedachten op een rijtje te zetten. Zelfs al waren het haar zaken niet, ze vroeg zich af wat er zo speciaal was aan die kast met kleren dat het hem zo brak. Opeens drong een heerlijke geur haar neus binnen en ze likte haar lippen af. Ze rook kip, gebraden kip om precies te zijn. Ze stond op en wilde naar de eetkamer gaan, maar bedacht zich dan eventjes dat ze misschien beter was om zichzelf een beetje op te frissen want er staken nog steeds een paar takjes tussen haar donker bruine lokken. Ze nam een snelle douche en schrobde haar huid schoon. Vervolgens droogde ze zichzelf af en trok ze de extra kleren aan die ze in een rugzak gestoken had. Het was een wit hemd en een strakke lederen broek die haar benen er wat eleganter uit lieten zien, maar ook iets stoers hadden. Wel, aangezien een weerwolf altijd klaar moet zijn voor een gevecht, is een jurk niet bepaald praktisch. Haar natte bruine lokken vlocht ze eerst en vervolgens wikkelde ze de vlecht in een dot.

In de eetkamer rook het heerlijk. Ze kwam de kamer binnen en zag dat Jace de tafel al gedekt had en aan het hoofd van de tafel zat te wachten. Wachtte hij op haar? Ze nam plaats en keek naar het bord. Het rook niet alleen heerlijk, het zag er ook zo uit en ze durfde er voor te wedden dat de smaak hemels was. “Over daarstraks met die jurken, vergeet dat maar, zo heb je me niet gezien.” Zijn ogen waren net woeste vlammen die dreigde haar te verbranden. ”Oh, oké, als je dat wil…” Vroeg ze wat verward. Wel, ze was toch niet van plan om het tegen iemand te zeggen. ”Smakelijk.” Zei ze met een glimlach toen ze het bestek nam en een stuk vlees af sneed om het in haar mond te steken. Het was zo lekker, ze had nog nooit zo’n lekker eten gehad. Meestal was haar maaltijd een kom soep met brood of een zelf gevangen, verse prooi in natura. Ze schonk hem nog een glimlach. ”Je kan goed koken, het is heerlijk.” Zei ze voor ze verder at. Toen ze klaar was, legde ze haar bestek horizontaal in het bord en keek hem weer aan. ”Weet jij toevallig iets leuks om te doen hier? Ik kan ook wel op verkenning gaan maar aangezien je hier woont dacht ik dat jij misschien wel wat weet. Want ik wil morgen wel wat te doen hebben.”
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   di jul 09, 2013 8:20 pm

Hij vond het niet erg dat ze was gekomen, helemaal niet zelfs. Ze mocht het horen, ze zou het toch niet begrijpen. Ze kon het niet begrijpen, ze kende hem niet, niet echt. Het was ook niet van belang. Hij wilde niet dat ze hem leerde kennen. Dat kon gewoon niet. Dat was niet veilig voor haar. Voor hem. Ze was zo aardig. Hij snapte eht niet. Waarom was ze zo aardig voor hem? Hij gedroeg zich zo vaak zo gemeen tegenover haar. Hij wilde niet zo doen, echt niet. Maar hij had geen keus. Hij moest enige afstand bewaren anders werd het te gevaarlijk.
Hij bracht haar naar de kamer, controleerde zijn gitaar en speelde een nummer dat hij voor haar had geschreven. Het was bedoeld om haar moed te geven. Om haar te tonen hoe sterk en mooi ze wel niet was. Dat scheen ze niet door te hebben, ze wist niet hoe mooi en sterk ze was. Hoeveel respect hij voor haar had. Maar dat zou hij haar nooit vertellen. Zacht schudde hij zijn hoofd en concentreerde zich op het lied. Hij kon niet naar haar kijken. Zelfs in het donker benam ze hem de adem. Dat kon hij niet toelaten, liefde was een ziek iets, iets voor mensen en idioten, niet voor hem, niet nog een keer. Liefde was iets wat Jace al eeuwen geleden had afgeschreven. Het was niets voor hem, niets waar hij iets mee te maken wilde hebben.
”Jace het…” Maar het lukte haar niet haar zin af te maken. Want hij had haar al onderbroken. Tja de oude Jace was weer terug, of nee eigenlijk was dit de nieuwe Jace, de Jace met het masker. Wat Luna straks had gezien was een restje, een overblijfsel van de man, de engel die jace ooit geweest was. Vroeger was hij geliefd geweest, beschermde hij de zwakkere, zorgde hij dat iedereen kon glimlachen, hij was moedig, hij vocht tot het bittere eind. Van die man was nu haast niets meer over. Liefde was wat hem ooit groot had gemaakt en liefde was het gene dat hem kapot had gemaakt.
Hij wachtte aan tafel tot ze zou komen, zijn stem had ijzig geklonken, kil, helemaal niet engelachtig. ”Oh, oké, als je dat wil…” Vroeg ze wat verward. Hij knikte. “Dat is inderdaad wat ik wil.” Sprak hij kalm terwijl hij rustig begon te eten. ”Smakelijk.” Zei ze met een glimlach toen ze het bestek nam en een stuk vlees af sneed om het in haar mond te steken. Hij knikte afwezig en mompelde iets. Hij was er niet echt met zijn gedachten bij. Zijn gedachten zaten bij het verleden, zoals wel vaker het geval was. Alleen het geluid van haar stem bracht hem weer in het heden. Ze schonk hem nog een glimlach. ”Je kan goed koken, het is heerlijk.” Zei ze voor ze verder at. Hij grijnsde zachtjes. “Ach ik heb veel tijd gehad om het te leren en ik beloof je iedere dag dat je hier bent zal het eten lekkerder worden.” Sprak hij met een nog breder wordende grijns. Toen ze klaar was, legde ze haar bestek horizontaal in het bord en keek hem weer aan. ”Weet jij toevallig iets leuks om te doen hier? Ik kan ook wel op verkenning gaan maar aangezien je hier woont dacht ik dat jij misschien wel wat weet. Want ik wil morgen wel wat te doen hebben.” Hij dronk zijn glas wijn nog leeg en stond toen recht. “Uiteraard weet ik hier de leuke plekjess bloempje.” Wist Jace er mysterieus en ergens ook wel verleidelijk uit te brengen voor hij over de tafel naar haar toe schoot en Luna’s pols beetpakte. Hij trok haar grijnzend mee naar buiten. Hij sleurde haar mee weg van zijn huis, regelrecht naar een dancing waar het soms nogal ruig aan toe kon gaan. De muziek schelde naar buiten. Tja engelen wisten echt wel hoe ze een feestje moesten bouwen. Maar zij waren niet de enige bezoekers hier ook elfen, bosnimfen, en meer magische wezens kwamen hier dansen. Ze leiten zich helemaal gaan. Het enige waaraan je echt kon zien dat deze club door engelen gemaakt was, was door de inrichting, alles was glanzend wit. Jace grijnsde naar Luna en boog zich naar haar toe om haar wat te kunnen zeggen. “Geniet maar Bloempje en als je naar huis wilt, gewoon naar me toe komen.” Sprak hij in haar oor, zijn hand rustend op haar schouder voor Jace verdween in de massa. Hij zocht wat gezelschap en die vond hij dan ook gauw bij een stelletje schaargeklede bosnimfen, hij dronk, hij danste, hij flirtte, hij verloochende zijn wezen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   do aug 22, 2013 8:02 pm

Snel dronk hij zijn glas wijn leeg en stond meteen recht. “Uiteraard weet ik hier de leuke plekjes bloempje.” Ze zuchtte licht gefrustreerd en sloot haar ogen. ”Hoe vaak moet ik het je nog zeggen? Mijn naam is Lu-…” Geschrokken opende ze haar ogen weer toen hij haar pols beetpakte een grijnzend meesleurde. ”Oh… We gaan nu? Ook goed…” Als een klein kind dat meegesleurd werd door de moeder liepen ze door de straten. Waarom moest hij zo snel gaan? Typisch mannen… Die konden nooit wat trager wandelen. Ze versnelde haar pas zodat ze naast hem liep in plaats van half achter hem. Ze kwamen bij een kroeg aan waar de muziek uit galmde en iedereen danste. Oh jee, dit ging pijnlijk zijn voor het gehoor. Wat haar opviel was dat hier niet enkel engelen waren, maar ook andere wezens. Toen ze binnen kwamen, zag je overduidelijk dat de kroeg gemaakt was door engelen. Alles was wit en er gingen kristallen lusters aan het hoge plafond. Met een grijns boog hij zich naar haar toe terwijl ze de omgeving nog in haar op nam. “Geniet maar Bloempje en als je naar huis wilt, gewoon naar me toe komen.” Voor ze wat kon antwoorden, was hij al in de massa verdwenen. Dit was gewoon verschrikkelijk voor haar oren. Ze baande zich een weg naar buiten en leunde met een diepe zucht tegen de muur aan. Hier stonden ook nog enkele wezens die wat frisse lucht wilden of die andere minder fraaie plannen hadden. Een grote, magere man kwam vriendelijk glimlachend op haar af. Luna keek hem wat wantrouwend aan. Hij grinnikte. ”Wat sta je hier buiten te doen? Het feest is binnen hoor.” Zei hij sympathiek. Luna begon zich wat op haar gemak te voelen, hij had blijkbaar geen kwade bedoelingen. ”Ja, weet ik… Maar de muziek is nogal luid…” Antwoordde ze. De man bleef glimlachen en haalde twee vreemde voorwerpen uit zijn jaszak. ”Hier, stop deze in je oren, de muziek zal stiller klinken en je merkt ze niet op. Bovendien zijn ze onschadelijk.” Luna nam ze aan en wilde hem bedanken, maar hij was weg. Toen ze rondkeek om hem te zoeken, zag ze dat hij al in de mensenmassa stond en haar een knipoogje schonk. Niet op een manier zoals mannen doen om een vrouw te verleiden, eerder zoals een ouder of voogd zou doen. Ze zuchtte eens diep en stak de dingen in haar oren. Hij had gelijk, de muziek was stiller, maar nog duidelijk en ze merkte ze bijna niet op. Tevreden ging ze weer naar binnen. Een grote gespierde elf met ravenzwarte lokken en ogen zo blauw als oceanen dat je er in verdronk kwam naar haar toe. Hij had een wit shirt aan waarin zijn spieren goed zichtbaar waren. ”Hoi, ik ben Alex. Zou je met me willen dansen?” Luna glimlachte. ”Aangenaam, ik ben Luna” Zei ze terwijl ze met de man naar de dansvloer liep. Ze dansten een hele poos.

”Wil je wat hebben om te drinken? Vroeg hij na een tijdje gedanst te hebben. Luna knikte. Hij gaf haar een glas water terwijl ze naast de kant even tot rust kwamen. Hij boog wat naar haar toe en streelde teder haar arm. Ze huiverde even, ze wist niet of het van genot kwam of van afschuw want ze wist niet wat ze van hem moest vinden. Toen ze haar glas op had, kuste hij haar kruin. ”Kom je even mee? Ik wil je wat laten zien.” Wat verward knikte ze en volgde hem naar buiten. Toen ze de deur uit waren, deed ze onopvallend de oordopjes uit en stak ze in haar broekzak..”Kom voor me staan, ik zou niet willen dat je zou spieken.Wantrouwend ging ze voor hem staan en hij sloeg zachtjes zijn grote handen voor haar ogen. Zo begeleidde hij haar naar een steegje, een doodlopend steegje. Maar dat wist ze niet, ze zag niets. Maar ze voelde wel aan dat er iets niet klopte. ”We zijn er bijna.” Fluisterde hij in haar oor en vervolgens drukte hij een zachte kus in haar hals. Een rilling liep over haar ruggengraat. ”Is er wat?”
”Nee. Niets. Heb het alleen een beetje fris.”
”Daar zal ik dadelijk wel wat aan doen. O, we zijn er. “ Ze hoorde valsheid in zijn stem. Toen hij zijn handen van haar ogen haalde, zag ze een muur recht voor haar. Verward draaide ze zich om en zag Alex met een valse grijns voor haar staan. Hij had haar in een steegje geleid en het was te smal om langs hem te ontsnappen. Achter hem stonden nog gespierde elven, drie om precies te zijn. Eén had zelfs een metalen buis vast om als wapen te gebruiken. Ze voelde zich bedreigt, als een kat die in het nauw gedreven was. Daardoor begon ze te handelen zonder na te denken. Ze wilde Alex slaan, maar hij week uit. Snel trok ze haar hand terug, maar niet snel genoeg. Hij nam haar pols stevig vast. De andere drie kwamen als valse leeuwen op haar af, maar Luna liet zich niet afschrikken. Ze fronste en verkocht degene die het dichts bij was een flinke trap in zijn kruis. Kermend zakte hij neer op de grond en rolde zichzelf tot een bolletje terwijl hij pijnlijk kreunde. Alex greep haar pols nog harder vast en tilde haar lichtjes omhoog met het gedacht dat ze wel zou stoppen door de pijn. Maar Luna was wel meer gewend. De hand die ze nog vrij had balde ze tot een vuist en belandde in de maag van een andere man, hij klapte dubbel en net toen ze Alex een klap wilde verkopen, voelde ze iets metaals tegen haar achterhoofd. Ze maakte een kermend geluid en haar oogleden vielen toe, het volgende wat ze voelde was dat ze als een stuk vuil op de grond gegooid werd. Haar hoofd tolde. Moeizaam opende ze haar oogleden half. Ze zag dingen dubbel, dingen leken in elkaar over te gaan en het geluid leek ver weg te zijn, ookal wist ze dat ze dichtbij was.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   di aug 27, 2013 1:25 pm

Jace wist dat hij eigenlijk bij Luna zou moeten blijven, dat hij ervoor zou moeten zorgen dat ze zich veilig en op haar gemak voelde. Maar de engel had er de energie niet voor. Hij kon niet zo dicht bij haar zijn, niet nu. Hij moest zichzelf afleiden daarom had hij haar naar hier gebracht. Deze wilde kroeg werd niet door veel engelen bezocht, eerder door feestbeesten zoals hijzelf en diens gezelschap. Jace had niet veel moeite met wat “afleiding” bij elkaar te schrapen. Nog een rede waarom hij vaak in deze club te vinden was. Noordenwind nimfen waren zo snel dronken dat ze hun eigen naam niet eens meer wisten. Ze waren prima, stelden geen vragen en tja ze zagen er meestal ook wel goed uit in hun strakke elven pakjes. Ja jace ging helemaal op in het feestgebeuren. Een paar sterke dranken vloeiden door zijn keel. Hij lachte, had aan iedere arm gezelschap. Ja de engel gedroeg zich vaak als een echte zak, maar zo was hij niet, nee dat gedrag was een schild, dit gedrag was een medicijn. Jace was al zolang bezig met manieren te vinden om zijn pijn te verdringen, dit was er een van. Alcohol, gezelschap, het hielp hem, het hielp hem alles even te vergeten.
Ja Jace was al tamelijk ver heen, recht wandelen ging al niet meer zo goed. Een grijns was niet meer van zijn gezicht te halen. De engel wilde net met een blauwharige elf de kroeg verlaten toen hij een vreemd gevoel in zijn binnenste ervoer. Er was iets mis, iets goed mis met….met wie? Jace had gaten in zijn geheugen door alle alcohol. Ze rook zo lekker naar rozen, haar haren waren zacht en glazend, haar lach oogverblindend…Luna….Luna! Er was iets mis met zijn kleine bloempje. Meteen was de elf uit zijn gedachten verdwenen. Hij moest Luna vinden, paniek maakte zich meester van de engel. Meteen rende hij de kroeg weer binnen, duwden alle mensen die in zijn weg stonden aan de kant. Maar Luna was niet te vinden in de kroeg. Waar was zijn kleine tere bloem? Hoe had hij haar zo uit het oog kunnen verliezen? Jace rende de kroeg weer uit, hij voelde de adrenaline door zijn aderen pompen.
Jace hoorde iets, gekerm? Was het Luna? Nee, nee dit klonk mannelijk. Zou Luna bij die mannen zijn? Jace rende naar de bron van het gekerm, een donker steegje. Zijn lichaam gaf een zacht licht af waardoor hij makkelijk de wezens kon onderscheiden. Twee mannen lagen kermend op de grond, twee stonden er recht, ze stonden om iets. Nee iemand. Luna! Woede vlamde in hem op, ze hadden haar pijn gedaan! Ze zouden boeten! Ja Jace was razend, niemand kwam aan Luna. De mannen keken hem spottend aan toen hij dichterbij kwam. De kermende gasten waren ondertussen langzaam en wankel opgestaan. “Wat moet je” Vroeg de leider van de bende. Jace kaak stond strak, zijn spieren gespannen. “Ik wil het meisje” Waren de woorden die hij tussen opeengeklemde kaken eruit gooide. De mannen begonnen te lachen, wilden duidelijk luna niet geven. Jace had geen zin om er nog verder woorden aan vuil te maken, hij haalde uit, liet zijn vuist neerdalen op de neus van de leider. Een walgelijk krakend geluid legde de mannen het zwijgen op. Een gevecht barstte los en jace was niet van plan die strijd te verliezen. Hij sloeg met zijn volle bovenmenselijke kracht, hij was kwaad zo verschrikkelijk kwaad, zhet licht dat hem omhulde was rood geworden, als vlammen. Zo erg was de razernij van de engel. Hij bleef op de mannen inslaan zelfs toen ze al lang buiten bewustzijn waren, bloed hing verspreid over zijn kleren, maar vooral aan zijn handen die tot vuisten gebald waren. Hij heeg, zijn borstkas steeg en daalde op een veel te snel tempo. Zijn woede was nog steeds niet gestild, hij wilde deze gasten helemaal tot moes slaan, hen verpulveren tot as. Maar hij moest eerst Luna in veiligheid brengen. Ja zelfs nu in zijn staat van blinde woede wist het jonge weerwolfmeisje zijn geest nog te beroeren. Hij ging naar haar toe, tilde haar zo voorzichtig op alsof ze ieder moment kon breken, alsof ze een tere zeldzame bloem was, want ja dat was het meisje in zijn ogen. Met haar in zijn armen vloog hij naar huis.
Eenmaal thuis trok hij haar vuile kleren uit – hij was uiteraard wel zo netjes om weg te kijken – zijn handen waren geoefend, hij had zijn ogen niet nodig om haar in een nette nachtpon te hijsen. Wederom tilde de engel haar op, legde haar op haar bed, verzorgde haar geschaafde handen en de buil op haar hoofd. Toen dat eenmaal gebeurd was bleef hij roerloos aan de rand van haar bed zitten, hij zou wachten tot ze wakker was en dan achter die schoften aangaan, hij zou ze het zwijgen opleggen, ja Jace wist dat hij alleen maar meer zwarte tekens zou krijgen, engelen waren niet toegestaan om het leven van een ander te nemen, maar het verlies van zijn ziel kon hem nu even neits schelen, hij wilde wraak, hij wilde haar wreken. “Maak je geen zorgen Luna ik krijg die gasten wel, ik zal ze laten kruipen tot het licht uit hun ogen is.” De blik die in zijn naar de grond gerichte ogen te zien waren was ronduit duivels. Jace had nog steeds zijn met bloedbesmeurde kleren aan, zijn froufrou plakte aan elkaar door het opgedroogde bloed. Hij trilde van woede, zijn spieren nog steeds gespannen, hij wilde iets stuk maken, hij wilde hen stuk maken.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   di sep 10, 2013 7:09 pm

Het eerste wat ze voelde was een bonkende hoofdpijn. Ze hield haar ogen gesloten en dacht na. Wat was er ookal weer gebeurt? Beelden schoten door haar hoofd van dat Jace haar mee naar de kroeg gesleurd had en hoe een groepje mannen haar in elkaar probeerden te rammen, maar ze zich verzette. Daarna voelde ze een stekende pijn tegen haar achterhoofd en was alles zwart geworden. Nee wacht, er was nog iets wat ze zich vaag kon herinneren, ze wist niet of ze het gedroomd zou hebben, of dat het echt was, maar het was Jace’s geur. Een frisse geur, het viel niet echt te beschrijven, maar het deed haar denken aan water. Bijvoorbeeld de geur van een kristalheldere waterval of een meer dat zo schoon was dat je er je eigen reflectie in zag. Dat was het, verder kon ze zich niets meer herinneren. Zo bleef ze even liggen, roerloos met haar ogen gesloten want niet ze had niet enkel barstende hoofdpijn, maar ook haar volledige lichaam voelde stram., toch vooral haar ledematen. Maar waar was ze eigenlijk? Was ze bij Jace? “Maak je geen zorgen Luna ik krijg die gasten wel, ik zal ze laten kruipen tot het licht uit hun ogen is.” Ja, ze was bij hem, ze was veilig en hoefde zich nu geen zorgen meer te maken. Moeizaam opende ze haar veel te zware oogleden en moest een paar heer knipperen vooraleer ze alles scherp zag. Houterig ging ze recht zitten en keek Jace aan. Hij was anders, hij zag er verschrikkelijk uit. In zijn hals brandden zwarte tekens, hij hing onder het bloed, niet zijn bloed, dat kon ze meteen ruiken. Hij keek naar een grond met een blik waarvan ze gedacht had dat ze die nooit bij Jace had kunnen zien. Hij zag er zo kwaad uit, nee, eerder furieus en zo duivels. Toen ze beter keek zag ze dat hij zijn spieren gespannen had en hij trilde, vast van de woede. Ze moest toegeven dat ze bang was. Bang voor wat hij zou doen, bang over of het wel goed met hem ging. ”Jace..” Sprak ze stil met een schorre stem terwijl ze haar blik bezorgd op hem gericht hield. ”Het is oké, je hoeft dat niet te doen.” Zelfs al was hij zo gespierd, leek hij zo woedend, ergens vond ze persoonlijk dat hij er breekbaar uit zag. Nee, niet breekbaar, hij was al gebroken. Het kostte haar wat moeite, maar ze boog naar hem toe, sloeg in een troostende omhelsing haar armen om zijn nek en drukte heel even maar zachtjes haar lippen op zijn wang. Daarna liet ze haar hoofd op zijn borstkas rusten, het kon haar niets schelen dat hij onder het bloed hing en zijzelf nu waarschijnlijk ook. ”Het is al goed Jace, ik ben al tevreden dat je me daar weggehaald hebt, meer hoef je niet te doen… ’t Is al goed…” Ze sloot haar ogen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 21-05-13

Character sheet
Naam: Jonathan Christopher (JC/ Jace) Wayland
Wezen: Angel
Crush: If you can shoot me with your love arrow, I will strike down and kiss you dear

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   zo sep 15, 2013 4:55 pm

Het was slechts zelden dat Jaces woede zo hoog werd dat hij bijna tastbaar was. Hij leek vanbinnen helemaal te koken. Hij wilde op die mannen, die schoften blijven hameren tot er niets van hen over schoot, tot ze niets meer waren dan een zak vlees met botten. Ja Jace wist dat het gevaarlijk was om zich zo door zijn woede te laten leiden, hij wist dat zijn schepper hem niet veel meer respijt zou geven. Als hij Luna niet in veiligheid had moeten brengen, had hij hen gedood. Engelen waren niet toegestaan om te doden. Wanneer een wezen een ander wezen zijn leven ontnam verloor deze een stuk van zijn eigen ziel. Maar aangezien engelen geen stukjes ziel hadden om af te staan werd hun kern, hun hele wezen meteen opgeëist door de duisternis, ze werden kortom dus demonen.
Door zich op Luna te concentreren, door zijn beschermingsdrang voor haar, was dat lot hem bespaard gebleven, voor nu. Even werd zijn woede getemperd. Maar toen de jonge weerwolf eenmaal vredig op bed lag had hij niets meer om zich mee af te leiden, zijn spieren waren strak gespannen, trilde door de drang om te doden. Het liefste was de engel nu terug naar de schoften gevlogen om hen helemaal tot moes te slaan.
Jace was zo gericht op zijn woede dat hij Luna, zijn kleine bloem niet had horen ontwaken. ”Jace..” de zachte woorden streelde zijn oren. Zijn hoofd schoot meteen naar de bron van eht geluid. Ze zag er zo kwetsbaar zo…angstig uit. Ze was bang voor hem, bang voor de woede die in hem brandde. Meteen wendde de engel zijn blik af, ze mocht hem zo niet zien, niet wanneer hij zo monsterlijk was. ”Het is oké, je hoeft dat niet te doen.” Hij wilde wat zeggen, hij wilde haar dolgraag tegenspreken, maar hij kreeg de kans niet. Haar tengere lijfje ging beschermend en troostend om hem heen. Hij schrok ervan, zelfs al voelde ze angst voor zijn aanblik, de aanblik van een wreker, toch ahd ze de moed gehad om naar hem toe te komen. Zijn blik verzachtte, zij maakte hem kalm, zij was het enige waar hij naar luisterde. Ze had geen idee hoeveel macht ze over hem had. Langzaam bracht hij zijn armen rond ahar heen, liet hij zijn hoofd op eht hare rusten. Zijn ademhalig werd rustiger, zijn spieren ontspande. ”Het is al goed Jace, ik ben al tevreden dat je me daar weggehaald hebt, meer hoef je niet te doen… ’t Is al goed…” Ze sloot haar ogen. Langzaam aaide hij over haar zachte prachtige haren. “Ik….Als er iets met je gebeurd was had ik het mezelf nooit vergeven, het spijt me bloempje het spijt me zo verschrikkelijk, als ik bij je was gebleven was dit niet gebeurd. Ik had beter moeten weten…ik…had verdomme beter moeten weten na wat er met Lilith is gebeurd….” De woorden kwamen er zacht uit, nog nooit had de engel over zijn lang verloren geliefde gesproken maar nu, nu wilde hij dat Luna het wist, hij wilde dat ze hem leerde kennen. Hij hield haar tegen zich aangedrukt, bang dat ze zou verdwijnen. Zijn stem was zacht toen hij begon te praten. “Vroeger, lang lang geleden eeuwen voor jouw geboorte was er een prachtige engel, de mooiste van allemaal…haar naam was Lilith en ze was geweldig, prachtig met haar lange donkere haren, een lach die de hemel deed oplichten. Ik hield van haar, ik hield zo verdomd veel van haar. Ze was een strijder net als ik, als wij zij aan zij vochten maakte geen enkele demoon een schijn van kans….” Hij slikte bij het terugdenken aan de gewledige gevechten die hij met zijn geliefde had gestreden. “Ze hebben haar genomen, ik was niet bij haar…ik had in haar buurt moeten blijven, maar ze leek zo sterk, ze was zo moedig…Als ik er was geweest hadden die verschrikkelijke wezens haar niet meegenomen. Ik…ik had er voor haar moeten zijn. Ik wilde haar gaan redden, ik wilde naar de krochten gaan en haar redden.0 Ik wist dat het een zelfmoordmissie was, dat mijn lieve Lilith er niet meer was en toch wilde ik niet luisteren naar mijn broeders, ik vocht met mijn eigen volk alleen maar om op zoek te gaan naar de vrouw die al lang verloren was. “ Hij zeeg, was gestopt met strelen. “Men zegt dat liefde alles overwint, maar de waarheid is dat liefde altijd wel een manier zal vinden om je kapot te maken. Ik weet dat jij me ziet als een ongevoelige irritante ongemanierde opscheppende arrogante zak Luna, maar zo ben ik niet altijd geweest.” Sprak hij zacht voor hij een kus op haar kruin drukte. “Je moet gaan rusten bloempje” Fluisterde hij terwijl zijn lippen langs haar oor streken.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luna
Leidster
avatar

Aantal berichten : 182
Registratiedatum : 10-05-13
Leeftijd : 20

Character sheet
Naam: Luna Gengral
Wezen: Werewolf
Crush: People keep telling me that my prins charming will find me one day. I think mine got eaten by a lion...

BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   zo sep 22, 2013 10:27 am

Zijn spieren ontspanden, zijn ademhaling werd rustiger. Vanbinnen voelde ze zich opgelucht. Hij had zichzelf weer onder controle, gelukkig. Hij bracht zijn armen rond haar heen en liet zijn hoofd op dat van haar rusten. Ze had hem nog nooit zo gezien, het was zo vreemd, zo anders. Normaal was hij de hele tijd arrogant en nam hij niets serieus. Maar nu was hij dat niet. ”Het is al goed Jace, ik ben al tevreden dat je me daar weggehaald hebt, meer hoef je niet te doen… ’t Is al goed…” Ze sloot haar ogen. Hij aaide langzaam over haar bruine krullen, het gaf een fijn gevoel, een ontspannend gevoel. “Ik….Als er iets met je gebeurd was had ik het mezelf nooit vergeven, het spijt me bloempje het spijt me zo verschrikkelijk, als ik bij je was gebleven was dit niet gebeurd. Ik had beter moeten weten…ik…had verdomme beter moeten weten na wat er met Lilith is gebeurd….” Ze dacht even na. Lilith? Wie was dat? Voor ze het kon vragen, begon hij al weer te spreken. “Vroeger, lang lang geleden eeuwen voor jouw geboorte was er een prachtige engel, de mooiste van allemaal…haar naam was Lilith en ze was geweldig, prachtig met haar lange donkere haren, een lach die de hemel deed oplichten. Ik hield van haar, ik hield zo verdomd veel van haar. Ze was een strijder net als ik, als wij zij aan zij vochten maakte geen enkele demoon een schijn van kans….” Aandachtig luisterde ze naar zijn verhaal. Ze kon zich wel inbeelden dat het moeilijk moest zijn voor hem om het te vertellen, daarom zweeg ze en wachtte geduldig af om hem de tijd te geven. “Ze hebben haar genomen, ik was niet bij haar…ik had in haar buurt moeten blijven, maar ze leek zo sterk, ze was zo moedig…Als ik er was geweest hadden die verschrikkelijke wezens haar niet meegenomen. Ik…ik had er voor haar moeten zijn. Ik wilde haar gaan redden, ik wilde naar de krochten gaan en haar redden. Ik wist dat het een zelfmoordmissie was, dat mijn lieve Lilith er niet meer was en toch wilde ik niet luisteren naar mijn broeders, ik vocht met mijn eigen volk alleen maar om op zoek te gaan naar de vrouw die al lang verloren was. “ Hij zweeg en was gestopt met strelen. Luna opende haar ogen waar een blik vol medelijden in lag. Dat moest verschrikkelijk geweest zijn. “Men zegt dat liefde alles overwint, maar de waarheid is dat liefde altijd wel een manier zal vinden om je kapot te maken. Ik weet dat jij me ziet als een ongevoelige irritante ongemanierde opscheppende arrogante zak Luna, maar zo ben ik niet altijd geweest.” Hij drukte een kus op haar kruin. Zwijgend bleef Luna zitten, niet wetend wat te zeggen. Zijn lippen streken langs haar oor. “Je moet gaan rusten bloempje” Het duurde even voor de woorden haar bereikt hadden en ze liet hem los. Haar hoofd klopte nog steeds door de pijn en ze voelde zich nog steeds niet helemaal optimaal. ”Wil je bij me blijven? Ik voel me nog niet helemaal optimaal.” Zei ze zacht terwijl ze al weer onder de lakens kroop en ging liggen, maar hem nog steeds aan keek.

Omg, wat een flut post >_< sorry dat ie zo slecht is…
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Jace, you think you know me but you don't   

Terug naar boven Go down
 
Jace, you think you know me but you don't
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Jace's Pokédex

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Dark Times :: Tyrion :: The Clear Mountain :: Angle Cathedral-
Ga naar: